Laleilbeyi 40+3 de bebeğimin durumu yüzünden acil sezaryana alındım aşırı derecede korkuyodum kesinlikle sezaryana hazır değildim aşırı korkuyodum sezaryan hakkında bildiğim hiç bir şey yok araştırmadım kesinlikle korktuğum için olanıda dinlemedim sadece bir tane arkadaşım ben daha yeni belden uyuşturulup oldum çok iyi geçti bebeği görünce herşeyi unuttum bilmem ne dedi diye doktor sorunca bende belden dedim demez olaydım sontayı bile taktıramadım korkudan dedim uyuşturunca takarsınız neyse ameliyathaneye indim inene kadar zaten ömrümden ömür gitti labirent gibi ordan oraya sürüyolar bizimkilerin hepsi sedyenin peşinde içimde inanılmaz bir korku var korkudan tir tir titriyorum ameliyathaneye girdik gözümü çevirip bir tane bişeye bakamıyorum korkudan sadece titriyorum içerisi buz gibiymiş ben kendimi sıkmaktan terliyorum belimden iğne yapıcak anestezici tutan hemşire bana pozisyonu aldıramadı adam omuriliğe bastırıp durdu sonra o hemşireyi değişti ben zaten korkudan ölüyorum bide bilmeyeni veriyolar bana diğeri anında pozisyonu aldırdı adam iğneyi vurdu 4 5 saniyede uyuştum bana sadece dokunmaları çekiştirmeleri hissedersin dediler öylede oldu kollarım bağlı titrmeden duramıyorum beni sakinleştirmeye çalışıyolar ha bire ama yok yani 20 dakka sürmedi bana bi ömür gibi geldi tabi ama oğluşum doğdu sağ salim onu gösterdiler gözüm görmedi bile ben hala canımın derdindeyim benim çocuğum olduğuna inanmıyorum herşey bitti dikmeye başladılar bir asır gibi geçti oda hemşireler şarkı markı açtı beni sakinleştirmek için ben ölümle dünya arası gidip geliyodum çıktım odaya aldılar 6 saat uyuşukluğum geçmedi yatakta ölü gibi yatıyorum bir sürü gelen giden var hiç kimseyi hatırlamıyorum bölük bölçük gözüm bebeği görmüyo teyzem anneme demiş ki bu kızın psikolojisimi bozuldu gözü bebeği bile görmüyo hiç bişey konuşmuyo bize bakmıyo mal gibiydim ya ordaydım ama yoktum şoka girmiştim sanki ilk gün öyle geçti ikinci gün biraz daha toparladım ama bebeğin hala benim olduğunu kabullenemedim çok farklı geliyodu öğlene doğru kucağıma verdiler herkes bi taraftan konuşuyo emzir çocuğu öyle yap böyle yap bana bi kal geldi nefes alamadım kitlendim hemen çocuğu aldılar hemşireyi çağırdılar o gelene kadar öyle bir boşalma yaşadım ki hayatımda böyle ağlamadım ben hemşire geldi sakinleştirdi serum yaptı kendime geldim sonra herkes çekildiğinde bebeğe baktım masum masum yatıyo öyle içim acıdıki ne yaptığıma anlam veremedim annelik böyle bişey değil çünkü içime orda bi sıcaklık doldu benimsemeye başladım kendime o kadar çok kızıyorum ki bebeğimi öyle bıraktığım için hala düşündükçe ağlıyorum bana ihtiyacı varken tek bıraktığım için o saniyeden sonra kucağımdan asla bırakmadım yatağında bile yatıramıyorum emzirmeye başladım memede uyuya kalıyo öyle bırakıyorum saatlerce yüzünü izliyorum kimseye veremiyorum bile kıyamıyorum gerçekten annelik bambaşka bir şey ama en başta kendimi her iki türlüsünede hazırlamam gerekirdi ben sezaryanı asla kabullenmemiştim başıma gelincede piskolojik olarak çöküş yaşadım iyikide çok uzun sürmedide daha fazla pişmanlıklar eklenmedi üzerine çok uzun oldu ama her ne olursa olsun kendinizi herşeye hazırlayın sonra benim gibi pişman olmayın
Liliumom Laleilbeyi geçmiş olsun, ağlayıp boşalman çok iyi olmuş rahatlamışsın. Kendine yüklenme, senin yaşadığın da kolay değildi ve toparlanman için biraz zaman gerekmiş sadece. Bebeğinle bol bol aşk yaşa şimdi, geçmişi düşünüp kendine kızma annesi.
Merviss41 Laleilbeyi Canım benim 20 Eylülde bende spinal ile doğum yaptım, anlattığın hikaye negatif bir doğum hikayesi değil kendini sakın böyle şartlama sadece stres sıkıntıdan yaşadığın bir durum yoksa hikayende negatiflik diyebileceğin yer yok bak bebişin yanında şimdi bunları düşünme oğluşuna odaklan sağlıkla büyüt 🤲
Vatanseverr canım benim kendine neden bu kadar stres yaptın anlamadım 2 tane sezeryan oldum ikiside aynen seninki gibi geçti artı tansıyon düşüklüğünden yürüyemedim ameliyathanede fenalastım ama böyle kötü hatırlamıyorum sende hatırlama lütfen canını sıkma ztn acılarını unutmazsa insanlar 3-5 cocuk yapmaz dimi yani geçti bitti😌
Laleilbeyi Vatanseverr hamileyken hep diyodum peşine bi tane daha yaparım beraber büyürler doğurduktan sonra uzun bi süre yaşadıklarımı unutana kadar düşünmüyorum 😊
Deletedmom_85 Yaşamış olduğunuz durum için üzüldüm. Ama olsun olmuşla ölmüşe çare yok derler. Bebeğiniz sağlıklıysa şükredin gerisini de düşünmemeye bakın. Geçmiş olsun gözünüz aydın olsun 💜
Sule0606 Öncelikle sağlıkla büyütün bebeğinizi 💙 Bende normal doğum beklerken acil sezaryen olmak zorunda kaldım. Sen şanslısın ki yanında ailen de varmış ben doğum beklemedigim için kimse de yoktu yanımda. Sabaha karşı 5:10 da uykudan uyandırıldım hadi acil doğuma alinacaksin diye. Belimden iğne vuruldu o kadar korkmuştum ki stresten istifra ettim hemşirenin birinin kendini tut tut diğerinin ise sakin ol diyip elimi tuttuğunu hatırlıyorum. herşey olmuş bitmiş 5:18 de kızım doğmuştu bile. Ama ben komple bayılıp gitmişim 😂Bu arada eşimi aramışlar duymamış kimse yok yanımda odaya falan çıktım sabah 7 yi geçiyordu hemşire den rica ettim eşimi aradım gel ben doğum yaptım diye 🫢 zamanla unutuyorsun şimdi 25 haftalık hamileyim bakalım bunda neler yaşayacağım. Kendini üzme bebeğinle her anın keyfini tadını çıkarın zaman çabuk geçiyor 🥰
Sule0606 Laleilbeyi valla ilk doğumum suni sancı ile olmuştu 2.ci sezaryen bakarsanız 2 doğum yaptım ama hiçbir bilgim yok 😂 2.cide herşeyi yaşayıp (su, nişan, sancı) gidip doğum yapmayı çok istemiştim ama olmadı. Demem o ki herşey unutuluyor yoksa kimse 2-3-5 çocuk yapmazzz 😅 bebiş az büyüsün sende istersin yine