Hem normalden korkuyordum hem de riskimiz vardı. Sancı çekip sezaryene dönecektim çok büyük ihtimal. Kendimi de bebeğimi de riske atmadan sezaryen oldum. İlk bir hafta kesinlikle yanınızda birine ihtiyacınız oluyor çünkü asla eğilemiyorsunuz, hatta ilk günler oturup kalkarken bile yardıma ihtiyacınız oluyor. Beni tuvalete eşim götürüyordu çünkü pijamamı indirip çekemiyordum ama bebeğimi alıp emzirip uyutuyordum. Evet biraz zorlu bir süreç fakat bol sıvı alıp bol bol yürümeye çalışırsanız hızlı toparlarsınız. Bir gece kaldım hastanede ve taburcu olana kadar sadece emzirirken oturdum. Eve gelince de sürekli yürüdüm ve 3. gün bayağı ayaklanmıştım. Sadece eğilmek sıkıntı oluyordu dikiş yerlerimden dolayı. 20 gün oldu hala bazen ağrım olur ama günlük yaşantıma engel değil. Sadece ağır kaldırmamak gerekiyor. Belden iğne olduğum için direkt belime bıçak saplanıyor bir şey kaldırınca. 10 gündür de yalnızım evde, eşim akşam geç geliyor ve biz kızımla gayet de güzel hallediyoruz her şeyi. O uyudukça ben de uyuyorum. Uyuyamayınca da yemek falan yapıyorum. Sezaryen ameliyat sonuçta illa ki sonrasında ağrılar acılar var ama emin olun mis gibi bir olay yani çok rahat. Acı eşiğim düşük olmasına rağmen çok kolay atlattım. Kendinizi strese sokmayın, bebeğinizi gördüğünüz her saniye geçiyor acılarınız 💐