Meğer ben suymuşum, içimdeki akvaryumda bir insan büyüyebilirmiş..
Meğer ben aklım değilmişim sadece, kalbim de değilmişim, bir bedenmişim ben..
Meğer ben kadınmışım. Kadın gibi kadın. Çocuk gibi kadın değil sadece.
Meğer tek aşk şarkılardaki değilmiş.Başka bir aşk da varmış yavruya duyulan. Kalbe doğumla doğan. Kaynağından gözyaşlarıyla fışkıran..
Meğer annem, ah annem.. Bakın yazamıyorum ona gözlerim doluyor..
Meğer beslemeye muktedirmişim. Sütmüşüm ben. ilaçmışım, balmışım..
Meğer kokum birine cennetmiş, sığınakmış, yuvaymış..
Meğer kaderde en sevdiğim adamdan çocuk yapmak da varmış.. Şükür.
Meğer bilmediğim ne çok şey varmış, asıl anlatacak ne çok şey varmış bilmem ki nerden başlasam?
Meğer uykusuzluk da güzel olabilirmiş, fazla uyku hasret yaparmış.
Meğer herşey yeniden başlarmış..
Meğer seninle konuşamayan minnacık bir yavru sana kendini anlattırırmış.
Meğer ben matruşkaymışım içimden bir küçüğüm çıkarmış.
Meğer annem beni bundan merak edermiş, arayıp sorarmış dayanamaz gelirmiş, başımdan eksik olmazmış, deli gibi severmiş.
Meğer minik bir yavrunun gözlerinde kainatın sırrı gizliymiş.
Meğer sesim ona hikayeymiş, müzikmiş, ninniymiş..
Meğer dualar gerçek olurmuş.
Meğer kalbim artık onun kalbiymiş, onda atarmış.
Meğer yeryüzünde cennet varmış!
Meğer mutluluk gözyaşları diye birşey varmış.
Meğer sevginin sonu yokmuş..