merhaba herkese. bu postu açmak bana o kadar uzak geliyordu ki. sanki zaman hiç geçmedi, geçmeyecekmiş gibiydi. çok şükür 29 ağustosta spinal sezaryenle ikizlerimi kucağıma aldım. öncelikle burada herkese sağlıkla bebeğini kucaklamayı diliyorum Allahtan. isteyen herkese de en en yakın zamanda en hayırlı evlatlar nasip olsun🫶🏽 geleyim hikayeme. bi alengiri farklılığı yok ama doğum hikayesi okumayı çok seviyordum, yazmaya da çok hevesliyim😂 ikizlerim tek yumurta ikiziymiş. ben bunu 30 küsuruncu haftalarda öğrensem de😏 takipli olduğum doktor ısrarla çift yumurta tek plasenta diyordu. ama tek plasentanın hiçbir zaman çift yumurta olmayacağını öğrendiğimde de zaten doktorumla yolları ayırdım. normal doğum yanlısıyım ve ikiz gebelik beni normalden caydırmamıştı açıkçası. yapabileceğimi düşündüm ama doktorlar tek plasenta tek yumurtanın risklerini sayınca, günümüz imkanlarıyla da riske atmak mantıklı gelmedi. ilk başta 34. haftada alırız demişti takipli olduğum doktor. dururlarsa dursunlar demiştim. anne karnındaki bir gün çok mühim biliyorum. 35. haftaya geldik, gittiğim hastaneye covid kapsamında kısıtlamalar gelmişti. refakatçi 1 tane, hatta ziyaretçi yok. yani eşim gelse annem olmayacak ablam gelse kayınvalidem olmayacak. hiç içime sinmedi, zaten dediğim gibi doktorumdan da soğumuştum. tek plasenta çift yumurta diye bir şey yokmuş çünkü. 35. haftada doktor değiştim. riskli gebelik uzmanı ve aşırı normal doğumcu. hem iyice normal doğumu konuşurum diye. ‘istersen yaptırırım ama şöyle şöyle riskleri var’ deyince yook dedim. ne gerek vardı bu kadar riskliyken. zaten asla da dönmediler ikisi de makat geldi 😂en fazla 37 ye kadar beklerim dedi doktor. 37. hafta benim için güzel bir tarih değildi 36+4 e, 29 ağustos pazartesiye gün aldım. son iki gün stresliydim. garip his vardı içimde hep. bir an önce olsun bitsin istiyordum. pazar gecesi tüm eksikleri tamamladım 2 saat kadar uyudum ve hazırlandım. tüm heyecanım korkum gitmişti. donuk gibiydim. sabah 9 bucukta hastanedeydim. yatış işlemlerinden sonra odaya çıktık. önlük verdiler, damar yolu açtılar, nst çektiler prosedür icabıymış. 10 buçuk oldu saat. ameliyathanenin müsaitliğini beklemeye başladık.12.15 de haber geldi 5 dakikaya alacağız diye. hala heyecan yok. asansörde eşim de vardı. ‘heyecanlı mısın?’ diye sordu. gözleri doluydu. ‘yok gayet normalim’ dedim garipsedi biraz. ‘ben doğuracağım sanki, ben çok heyecanlıyım’ dedi. güldü asansördeki hemşireler🫠 ameliyathane kapısında 5-10 dakika kadar bekledik, fotoğrafları çekildik. kalabalıktık bayağı. eşim ve ben dışında 7 yetişkin vardı. çok şükür hastane bizi kovmadı😂derkeeeeen, tam ameliyathaneye girerken annemin bi bakışını gördüm göz ucuyla. orada filmler koptu bende. başladım içerde ağlamaya. yalnız da kalınca demek ki. neyse ameliyat odasına götürdüler. anestezi uzmanı geldi iğneyi yaptı. anlata anlata yaptı zaten. ‘kımıldamazsan sıkıntı yok’ dedi. iğne can acıtmıyor cidden. normal incecik şırınga ne kadar acıtırsa işte. anında karıncalandı ayaklarım. 10 saniye içinde. şaşırdım. sondayı orada taktılar hiçbir şey hissetmedim tabi. 1-2 dakika sonra anestezist denemeler yaptı uyuşup uyuşmadığını öğrenmek için işte. uyuşmayacağını düşünüp panik yapmadım zaten illa uyuşur diyordum. sonra doktorum geldi, biraz konuştuk. rahatlatmadı beni 😂 işlemin başlayacağını anlayınca heyecanlanmaya başladım. bi tarafımda sürekli tansiyon takip edem hemşire vardı diğer tarafımds anestezist. bir ara nefes alamadım gibi oldu oksijen tuttular burnuma. panik oldum galiba. midem bulandı dedim yarım dakika sonra geçti. burada okudugum kadarıyla ilaç veriyorlarmış ben görmedim 😅 tabi hep dua ediyorum bu sıralar sessiz sessiz. anestezist ‘bir şey mi soruyorsun’ deyip duruyordu😂 ‘yok dua ediyorum’ dedim. oksijenim normal seviyelere geldi. o sırada ağlama sesi 🥹 o sesi duyar duymaz da nasıl bir hisse asla tarif edemem, gözyaşlarım sular seller gibi aktı 😂 şimdi gülüyorum ama, o panik ve heyecanla birlikte o sesi duymak çok çok çok garipmiş. iki numaram da doğdu ikisini de sağımda görüyordum ilk kontrolleri yapıyorlardı. 1 er dakika arayla cıktılar zaten. ağlamalarını duydukça ben daha çok ağladım shdjdklsc üzerimden bi öküz varmış da o kalkmış gibiydi sanki. öyle bi rahatladım ki ikisini bir ağlarken görünce. elhamdülillah. yenidoğan hemşireler ‘bunlar çok benziyoorr’ deyip fotoğraf çekiliyorlardı. bi ara doktorum falan da gitti kareye dahil olmaya. sonra bebekleri yanaklarıma koydular fotoğrafçı tabi hep oradaydı. pozları aldı ve götürdüler tekelerimi🥲 öptüm kokladım çokça. her şeyden midesi bulanan ben o verniksli bebeleri nasıl öptüm ama 😎 şimdi kakalı bezlerini bile seviyorum shzjkajx neyse. sonra 15-20 dakika sanırım dikim işlemleri sürdü. ama o ara kafam güzelleşti bayağı. rahatlamadan da olabilir ama doktoruma sürekli ‘ne zaman su içeceğiiim’ diyordum bilinçsizce. bir de hastaneden plasentayı talep ettim, ameliyathanede hatırlatın dediler. iki lafımın biri ’plasentayı alacağım’dı 😂 ‘tamam plasentan burada hazır seni bekliyor’ dediler sabırla sağolsunlar. neyse doktorum işini bitirmiş gitti. 15-20 dakika daha durdum ben ameliyathanede. sonra gözlem odasına aldılar yarım saat kadar duracağımı söylediler. öyle kücük bir odada boş boş yattım sadece. nasıl güzel uyudum anlatamam. yani bilincim açık, her şeyi duyuyordum ama çok güzel geldi oradaki o uyku bana. sonra odaya çıkardılar. bebeklerim çoktaan gelmiş sevmişler bile. bebek hemşireleri geldi emzirttiler ikisini bir. gözleri pörtletmişler emerken bana bakıyorlardı. bunun karnından mı çıktııık der gibi. bilmiyorum herkeste oluyor mu ama bugün 13. gün hala her emzirmede gözlerime bakmalarına eriyorum🤤 neyse 2 saat sonra ilk kalkış için geldiler. kolay diyemem ama ben her şeye hazırlıklıydım. zorluklar olacak bunu biliyoruz. daha sonra sürekli yürüdüm. her yürümede daha da açıldım. arada bir ağrı kesici serum taktılar. onlarsız olmazmış cidden. gün gün daha iyi oldum ama bazen şiddetli ağrılar geldi. kalçadan iğneyle ağrı kesici yaptılar bir o rahatlattı. ertesi günü istersem taburcu olabilirdim ama bir gün daha kalmayı tercih ettim. mecbur kalmadığınız sürece bence ertesi gün çıkmayın hastaneden. ilk ve 2. gün arasında öyle fark var ki. acıları hastanede atlatmak daha mantıklı. hasta yatağından nefret ediyorum belim aşırı ağrıdı söylemeden geçemeyeceğim 🥲 bol bol yürümek ve kayısı hoşafı arkadaşlar🤌🏾 ikisi bana süreci çok kolaylaştırdı. eve geldik çok şükür. dediğim gibi bugün 13. gün, çok şükür her şey yolunda. 2 bebekle ne kadar uyunabilirse o kadar uyuyorum.😴 2 çift göze her şeyim feda, uyku ne ki. neyse işte sormak istediklerinizi sorarsanız cevaplayayım. ben yazmaya devam edersem gerçekten roman olur 🫠