Ben 1.5 sene önce yavru bir minik premses kedi sahiplendim. Her şey o kadar zordu ki, ilk başlarda sadece kediydi ama her şeyin en iyisini yapıyorduk. Tedavisini asla ihmal etmiyorduk. Sonra canım, ciğerim oldu. Eşimden, ailemden daha önemli bir varlık oldu. Her anım onu düşünürek geçiyordu. Hamile kalmam planlı olmadı ve toksoplazma bağışıklığım olmadığını öğrendim. Çok farklı doktorlara gittim yine de kedimle bir süre ayrolmamiz gerekdogini öğrendim. O kadar sinirloydim ki bebeğe kızımdan ayrildogim için. Sonra sonra barıştık ama. Şimdi 47 günüm kaldı. Hem premsesime hem prensime kavusuyorum. Ve bu süreçte kızgın olduğum bebeğime zararı olmasın diye sigarayı bile bıraktım 😊 yani biz annelik duygusu yok sanarken aslında var gibi.