Selaam, sezaryen ve pozitif yazdıgıma inanamıyorum, çünkü asla hayalimdeki dogumda sezaryen yoktu, hatta ihtimali bile bende panik yaratıyordu amaa gelelim olaylar nasıl geliştii,
26 Ağustos günü kontrolüm vardı, kontrolden önce hayli bekledim, bir takım gerildigim seyler oldu kontrol öncesi ve çatı muaynesi olucam diye heyecan derken tansiyonum 14/10 cıktı. Doktorum resmen alarm verdi, bu tansiyonum normal olmadığını, bu tansiyonla normal dogumda zorlanacağımı vs söyledi. Ayrıca gebelik zehirlenmesi(preeklampsi) ihtimalinden bahsetti ve bende bunun varlıgından süpheli oldugunu söyledi. Doktorumu stresli bir gün gecirdigime inandırmaya calıstım cünkü hic ihtimal vermiyordum kendimi gayet iyi hissediyordum ama nafile doktor kesinlikle gebelik zehirlenmesinin üstünde duruyor. Diyorum daha 3 gün önce tahlil verdim olsaydı cıkardı. Doktor kesinlikle bu tahlilleri istiyorum dedi ve konuyu kapattı. 2 eylül günü idrarda proteine ve karaciger enzimlerime bakıldı. Ve tatatataaaaaaam, nur topu gibi gebelik zehirlenmesi olmuş.tabi bunu görünce bende bir panik. Doktora sonucları attığımda ya bu akşam ya yarın sabah acil doğumu yapmamız gerekiyor dedi. Tabi bana tokat gibi çarptı sezaryen gerçeği o an. Ama ne olacaksa hemen olsun düşüncesiyle hemen bu aksam dogumu yapalım dedim, doktorumda ozaman hemen hazırlan gel dedi. Son hazırlıkları yapıp gittik, hatta baslık acmıstım heyecandan korkudan ölüyorum diye. Ama sonra ne olduysa (sakinleştirici vermediler) bana bir dinginlik geldi önlügümü giyip sakince bekledim sedyeyle beni almalarını. Tabi o arada espri falan bile yapıyorum. İcten içe korku var ama kabullenilmiş caresizlikte var:) neyse gelip beni aldılar tüm ailem eşim herkes arkamda kaldı asansöre bindirdiklerinde, sonra ameliyathaneye girdik, buz gibi, beyaz yeşil agırlıklı , ağır bir ilaç kokusu olan sevimsiz bir ortam, ameliyat masası deseniz taş gibi sert bir sedye, epidural-spinal antestezi birlikte yaptılar bana( şiddetle tavsiyemdir) o an ebem omuzlarımdan tutarak bana sarıldı , bende kedi yavrusu gibi iki büklüm bekledim, 30 saniye galan sürdü sanırım yapılması, acı asla hissetmedim, sadece bel kısmımda bi bölgede bir basınc hissettim ama zaten öncesine bana anestezi uzmanı bunu hissedecegimi söyledi panik yapmadım. Ilık ılık su dökülüyormus gibi bir his ve karıncalanma geldi bacaklarıma ve 1 dk sonrası belden asagım resmen yoktu benim icin. Sondayı ben uyustuktan sonra ebem taktı ve asla hissetmedim. Perdeyi gerdiler ellerim iki yanda nabzım cılgınlar giib atarken doktorum geldi ve önce test yapacagını söyledi. Hissediyormusun diye 3-4 kere sordu hic birsey hissetmedim, ama cıkan seslerden ve hareketlilikten basladıklarını anlamıstım. 2 doktor girdi ameliyata, aralarında havadan sudan sohbet ediyorlardı, 4-5 dk sonra doktorum karnına bebeği cıkartmak icin baskı uygulayacagız hicbir sorun yok merak etme dedi ve karnımda rahatsız etmeyecek bir baskı hissettim sonrada deli gibi ağlayan bir bebiş sesi😍 bana gösterdiler hemen perdenin üstünden ve sonra cocuk doktoruna gönderdiler. O an inanın tüm korkularım endiselerim gitti ameliyatla ilgili, cünkü umrumda degildi, tek düsündügüm bir an önce bitmesi ve ogluma kavusmaktı🥰 heyecanım ameliyattan degil beneğimden oldugu icin nabzım hala yüksekti ve o arada bana rahimin kendini hızlı toparlaması icin bir ilaç yaptıklarını söylediler ve o ilaçtan sonra göğsümde bir baskı, agzımda igrenc bir tat hissettim, anestezi uzmamı ozaman bitanede kadar dinlendirelim seni dedi ve sakinleştirici yaptı bana. O an bi dinginlik geldi bana ama asla uykulu sersem degildim, doktorların sohbetine katılmaya falan basladım, müzik actılar, bana istek parça falan sordular hatta☺️ O kısımlar cok cok hızlı gecti, halbuki dogumun uzun süren kısmı o kısımken bana 3 dk gibi geldi. En son doktorum dikişlerimin bittigini herseyin harika oldugunu söyledi ve ameliyathaneden cıktı. O an üstümden kalkan dağları size anlatamam, sanki tüm dünya sırtımdaydıda birden atmısım gibi hissettim, aynı asansörden akrada bıraktıgım aileme geri döndüm üstelik bu kez oğlumda bekliyordu beni😍 uyusukluktan asla agrı sancı hissetmedim, 2-3 saat sonra cözülmeye basladıgımda bacaklarımı hareket ettiriyordum ama kasık kalca bölgem uyusuktu( epidural etkisi) yani ameliyat olmamıs gibi ameliyatlıydım. Sonda cıkarttıklarındada asla hissetmedim, hatta yattıgım yerde bacak aramda bir balon patlamıs gibi ardındanda sıcaklık hissettim, eyvah dedim bisey patladı, kanamam var, bakmak icin örtüyü kaldırdıgımda bir baktımki kalcamdaki kaslarımı tutamadıgımdan sürekli gaz cıkarıyormusum farketmemişim 😂 allahtan yanımda sadece o an annem vardı. Hala gülüyor o ana😂 sonra sonra adet agrısından biraz daha fazla ağrım başladı ama zor degildi, taki yürüyüs yap dediklerinde. İlk kalkış gerçekten cok zordu, cünkü sanıyorsunuzki dikişleriniz cok hassas ve ufacık bir ters harekette patlar, hissi o sekilde evet ama asla öyle degilmis. Zar zorda olsa tedirginlikle kalktım, hemen doguralamadım biraz kamburda olsa yürüdüm, ve ilk idrara cıktıgım an %70 agrım azaldı, cünkü dikislere baskıyı azaltıyorsunuz. Ardından oturmadım neredeyse, durmadan kalktım yürüdüm? Su icip icip tuvalete gittim, ağrım , agrı kesicilerin anestezinin etkisi geçince bir doz daha omzumdaki kateterden epidural verdiler ve yine hic ameliyatlı degilmis gibi bir his😂oğlumla rahat rahat ilgilendim, yemek yedim, kahve ictim. Spinalden dolayı asla bas agrısı yasamadım, cünkü ne anestezi yapılırken nede ameliyat sırasında basımı oynatmadım:) dün akşam evimize döndük suan ağrım hamileligin son zamanlarımdaki yalancı sancılar gibi, yara izimde su gecirmez bant var, oğlumun altını alabiliyorum,o kucagımda yürüyebiliyorum ve emzirme alıstırmaları yapabiliyorum. Sütüm henüz 3-5 damla sıktıkça geliyor, mama veriyorum aynı zamanda o yüzden, sezaryenin olumsuzluğunu yasadıgım tek yönü bu oldu, umarım sütümde bir an önce gelir🙏🏻
Coook uzun yazdım evet, cünkü ben resmen sezaryen fobisi yasıyordum, evimden cıkarken bile birdaha dönemeyecekmisim gibi hissediyordum. Ama en ufak detayına kadar size anlattım. belki benim gibi Hissedenler vardır yardımcı olabilirim diye. Hiçbir korkum gerçek olmadı ve %99 ihtimalle sizinde olmayacak 😍inanın nasıl olursa olsun bebeğinize kavuşmak varsa sonunda her yol mübahmış😍umarım hepinizin dogumu güzelliklerle ve kolaylıklarla geçer😍 ben cok dogum hikayesi okuyordum ve korktuğumda oluyordu, heveslendigimde. Umarım size benim de yardımım olmustur bu konuda ve saglıkla bebeklerinizi alırsınız hepiniz kucagınıza♥️Hepinize kucak dolusu sevgiler🎉🥳🌷