Merhaba herkese bir garip doğum hikayemi anlatıyorum
40+2 de planlı sezeryan oldum hiç sancım çıkmadı o zamana kadar. Bebeğimde iri bebekti . Hamileliğimde hiç bir problem yaşamadım midemin bulamadığını bile hatırlamıyorum Doktor seni de bebeğide yormayalım demişti sezryana karar verdik. Ben sağlıkçıyım bütün doğumhane ameliyathane ekibi arkadaşlarımdı. Ameliyathaneye giderken bebeğimin son kez kalp atışına bakıldı her şey normaldi. Spinal anestezi oldu. Anesteziyi yaparlarken hissetmedim bile. Ameliyat başladı arkadaşımlarım “az kaldı kavuşacaksınız” diyordu. Doktorumla sohbet ediyorduk “göbek adı benim adım olsun “ felan demişti gülüyorduk. Bebeği çıkardılar üstümden bi ağırlık kalktı sanki ama ağlamadı “bebek ağlamadı bebek iyi mi” dedim kadın doğum doktoru “yenidoğan doktorunu çağırın çabuk dedi. Hemen şu ilacı yapın “ dedi. Bebeğimin iyi olmadığını biliyorum uyutulacağımı biliyorum herşeyin farkındaydım ve çok çaresiz hissettim. Ellerim kollarım bağlı kimse bana bir şey demiyor sanki başımdaki kalabalık gitti ben tek başıma kaldım orda.. Yavrumun ne kalbi atıyormuş ne nefes alıyormuş. Müdehale etmişler öyle canlanmış. Ben uyandıktan sonra da sürekli aynı soruları sordum “bebek iyi mi bebek ağlamadı” kimse cevap veremedi. Hayal meyal annemin ve eşimin yanımda ağladığını hatırlıyorum. arkadaşlarım da ağlıyor kimse bir şey demiyordu. Olanı biteni anlamam anestezinin etkisinin geçtikten sonra oldu. Bebeğimin Başka bir ile sevk edilmesi gerekiyordu. Sadece 1 dakika ambulansa giderken getirdiler yanıma oda eşimin doktorlarla 112 ile defalarca konuşmasından sonra. olurda bebeğim ölürse ben hiç görmemiş olacaktım. Eşimin hakkını asla ödeyemem beni benden çok düşündü. Eşim ve Bebeğim ambulansla gitti ben kaldım.. hipotermide kalması gerekiyordu (kalbi durduğu için beyin, vücut oksijensiz kaldı bir süre bu yüzden vücudunu 33 dereceye kadar soğuttular kalıcı bir hasar olmaması için) EEG çekilmesi için doğduğu gün saçlarını kazımışlar. eşim getirdi. Çocuğumu öpemedim ama saçlarını koklayarak fotoğraflarına baka baka süt sağmaya çalıştım. iki gün sonra taburcu oldum. Bebeğim için özene bezene hazırladığım doğum çantasını gördüm ilk ne kıyafet giydireyim diye kaç defa düşünmüştüm kaç defa değiştirmiştim de o kıyafetleri giyemeyeceği hiç aklıma gelmedi.. taburcu olduktan sonra bebeğimi görmeye gittim. Bebeğimi gördüm ya O gün sütüm geldi. Oda taburcu oluncaya kadar otellerde kaldık o kadar zordu ki. hipotermide kaldığı için ten tene temasta yapılmıyordu. ama bebeğimi sağsalim eve getirdik ya hiç birisi gözüme gözükmedi. Kuzum şimdi 5 aylık gülümsemesi ömre bedel. Ağladığında hiç kızmıyorum çünkü ben ağlasın diye çok bekledim. Yeterki sağlıklı olsun böyle diyince hiç bir eziyeti gözükmüyor gözüme. Normal doğumdan da sezeryandan da çok korkuyordum. Ama evladımı kaybetme korkusunun yanında bunlar bir hiçmiş. O günden beri her gözümü kapattığımda aklıma doğum anı geliyor. Doğumdan yana sıkıntı çekmedim de bebeğim sıkıntılı olduğu için . Hala atlatamadım sanki.. bebeğim çok şükür şu an sağlıklı ama belli aralıklarla nöroloji kontrolüne götürüyoruz.
Benim anne adaylarına tavsiyem
-güvendiğiniz bir doktor bulun ve doktor sezeryan ya da normal hangisini öneriyorsa onu yapın. Bir ebe arkadaşım demişti ki “sen bir sefer doğuruyorsun biz bin tane doğurtuyoruz” ben normal diye diretseydim Allah bilir ya çocuğum ne halde olurdu..
-sütüm gelmiyor diye göğüslerinizi makinelerle mahvetmeyin. İlk günlerde zaten damla damla geliyor. Benim ilk gün damla damla gelmeye başladı. Bol bol su içtim. Sezeryan olmasına rağmen bebeğimi doğru düzgün görmeme rağmen olumlu düşünmeye çalıştım hep. Bebeğime yapabileceğim en iyi şey süt göndermekti. Fotoğraflarına baktım saçlarını öptüm kokladım. Emzirme danışmanı arkadaşım ile Sıcak uygulama ve masajlar yaptık. Damla damla enjektöre topladık. Onları gönderdim bebeğime. Ne zaman gittim gördüm çocuğumu o zaman sütüm geldi psikoloji çok önemli. Makine ile çok ve bilinçsiz sağdığım için şimdi tazyikli süt sıkıntım var.
-eğer benim gibi doğumdan hemen sonra yolculuk yapma durumunuz olursa herhangi bir medikalciden bel korsesi alıp takın ve havlu gibi bir şeyle kasislerden felan geçerken yara yerini destekleyin.
-Allah herkesi sağlıkla evladına kavuştursun. Olur ya benim hamileliğimde hatta doğum anında sedyeyle alınıncaya kadar hiç bir sıkıntım yokken bunları yaşadım. Aklınızın bir kenarında olumsuz olayların da olabileceği bulunsun. Güçlenip bebeğimiz için ayağa kalkmamız gerekiyor. Biz anneyiz. Bebeğimizin sadece bize ihtiyacı var. Kendinden geçiyor insan da evladından geçemiyormuş. Eşim bebeğimizi bırakıp geldiğinde oturduk konuştuk “bu çocuk hasta da olsa sağlıklı da olsa bizim çocuğumuz elimizden geleni yapacağız”. Şükürler olsun Allah bize sağsalim gönderdi. (Doğumdan bir gün önce sadaka vermiştik az sadaka çok bela def eder denilir ya ben buna da inanıyorum) herkes mucize bebek diyor ☺️
-biz acil durumlar için bi bütçe ayırmıştık iyiki öyle yapmışız otel yeme içme yol masrafları için kolaylık oldu.
-size yardımcı olacak kişiler yanınızda olsun. Benim sadece annem ve eşim yanımdaydı bu süreçte. Kaynanam kayınbabam çok duygusal birisi bu olaylar karşısında toparlanamadılar uzakta olmalarına rağmen. Yanımızda olsalar belki daha da zorlanırdık. Ama annem çok dirayetli kadınmış, eşimi de beni de ayağa kaldırdı. “Bebeğin size ihtiyacı var” diyip bize destek oldu. Maddi olarak destek bulunur elbet ama manevi destek çok önemli.
-sıcak su torbası ve kettle çok işimize yaradı. Ameliyathane soğuk tutulmuş omzum felan hemde süt gelsin diye sıcak uygulama yaptık.
-anestezinin etkisi geçsin diye deli gibi kahve içtim başımın ağrısı hiç geçmedi kahveyi bıraktım meğer migren ağrısıymış kahveyi bırakınca geçti.
Garip olsa da sonu mutlu biten doğum hikayem 😊