Buraya yazılan doğum hikayelerini okudukça bir gün ben de doğurup pozitif doğum hikayem diye paylaşım yapacağım günü bekliyordum ama hayatta hiçbir şey beklediğimiz ya da umduğumuz gibi olmuyormuş onu anladım.
Öncelikle salı günü sabahtan normal doğum için hastaneye yatışım yapıldı. Kızım biraz minyon olduğu için doktorum çok fazla beklemek istemiyordu 39+2 de doğuracaktım. Salı günü gayet iyi geçiyordu hafif sancım vardı açılmam pek yoktu 3-4 cm aralığında salı gecesini bitirirken saat 22.30 gibi suyum geldi. Sanki tuvaletin gelmiş de altına kaçırmışsın gibi hissiyatı vardı. 12 saat boyunca yine açılma olmasını bekledik 5cmden fazla açılmam olmadı kızımın başı da kanala girmemişti suyum geldiği için de doktor riske atmak istemedi sezeryana alındım. Doğum tamamen kolaydı 10-15 dakika içinde kızım doğdu. İlk doğumumdu aslında nasıl hissettim bilmiyorum ama kızımın ağlamasının garip olduğunun farkına varmıştım. Benim ameliyatta girip çıkmam toplam 1 saat olmuştu. Kapıda eşim bekliyordu kızımızın ciğerinde biraz su kaldığını nefes alırken desteğe ihtiyacı olduğunu bunun için de hava verdiklerini söyledi. Aradan yine bir saat civarı geçmişti kızım doğalı 2 saate yakın oluyordu ki yanıma getirdiler. Nefesinin şimdilik iyi olduğunu burada oksijen vereceklerini söylediler. Hiç emme refleksi yoktu, emmiyordu. Ağzına tüp bağlandı ve boru ile beslediler. 10-15 dakika geçmeden yenidoğan uzmanı geldi odaya kızımı kucağına aldı ve burada kalamayacağını, emme refleksi olmadığını ve kalbinden de ses geldiğini söyleyip kızımı hemen yenidoğan yoğun bakımına aldı. İlk gün sadece beslenme problemimiz olduğunu düşünmüştüm. Ameliyattan 6 saat sonra yürümek için ayağa kalkmakta ve yürümekte hiç zorlanmadım tek düşündüğüm şey kızımın nasıl olduğuydu ben yürüdükten 2 saat kadar sonra kızımı görmeye müsade ettiler hemen biraz süt sağdım ve kızımın yanına gittim biraz gösterdiler. Çok şükür iyi sadece beslenme sorunu var orada ona yemek yemeyi öğretecekler sonra bana verecekler diye düşünüyordum. Perşembe günü yine görebildim kızımı yine süt götürdüm. Normalde sezeryan için 2 gece yatış veriyorlardı ama ben perşembe günü öğlen taburcu oldum. Taburcu olduğum sırada da yenidoğan uzmanı bugün kızıma biberon ile yedirmeyi deneyeceklerini yarın da gelip emzirmeyi denememizi söyledi. Çok heyecanlı şekilde eve geldim gün bitti, cuma oldu. Kalktım kahvaltı yaptık kızıma süt vereceğim için heyecanla hastaneye gittik. Yenidoğan uzmanı karşıladı bizi yoğun bakımın önünde. Kızımın tek problemi emme sorunu değilmiş, başka bir bebek için kalp kontrolü yapılırken benim kızıma da baktırmışlar çünkü uzman en başında kalbinde tanımlayamadığım bir ses var diye konuşmuştu. Kalbinde 2 tane büyük delik, damarlarda da terslik varmış. Tabi bundan önce en büyük problem kalbin bir tarafının gelişmemiş olma riski de vardı. O hastanede çocuk kalp ve damar için yeterli bir doktor yokmuş başka bir hastane ve doktora yönlendirildik. Sanırım hayatımda geçirdiğim en zor saatler ve günler olabilirdi. Doktora gittik, konuştuk ameliyatı kabul ettik. Bir sonraki gün kızım diğer hastaneye transfer edildi. Kontrolleri yapıldı. Cumartesi günü de böyle geçti derken pazar günü hiç haber alamamıştık, görüş izni de yokmuş. Akşam eşimle boş boş otururken telefon çaldı kızıma anne sütü istediler hemen buzluktaki sütlerimi alıp hastaneye gittik. Pazartesi sabah da doktor sizinle görüşecek dediler. Pazartesi oldu sabah doktor ile görüşmeye gittiğimizde doktor cumartesi gününden daha olumlu konuştu. Kalbin gelişmeme sıkıntısı yokmuş, her iki taraf da gayet iyi gelişmişti sadece delikler ve damarlar için ameliyat yapılacaktı. Doktor hemen ameliyata başlayacağını kızımızı görmeye gidebileceğimizi söyledi. Ameliyathanenin başında 2-3 dakika kadar kızımızı gördük kızıma seslendiğimde normalde uyutuluyordu ama gözünü hafiften açtı, dudağının kenarı gülecekmiş gibi yukarı kalktı bize bu ayrı bir umut oldu. 5 saat kadar ameliyat sürdü. Benim ömrümden de 5 asır geçti gitti. Sonra doktor bizi çağırdı, ameliyatın çok güzel geçtiğini bir sıkıntı çıkmadığını artık bebeğin iyileşme gücüne bağlı olacağını söyledi. Ağlamamak için kendimi sıka sıka doktorun konuşmasının bitmesini bekledim. Dışarı çıktım annenin ailem ve eşimin ailesi de haber bekliyordu iyi geçmiş diyebildim sonra göz yaşlarım akmaya başladı. Zaten 3-4 gündür sürekli ağlamaktan başka bir şey yapamıyordum. Artık bitti dedim, kızım annesi gibi güçlü olacak çirkef olacak ve gözünü hemen açacak. Ameliyatın üzerinden 24 saat geçti şimdilik her şey çok güzel gidiyor umarım dualarınızı kızımın üzerinden eksik etmezsiniz. Bu hayatta hiçbir şey istediğimiz gibi gitmiyor olabilir ama allah dert veriyorsa eğer dermanını da veriyor emin olabilirsiniz ben kızımı kaybetmekten hala korkuyorum ama allah bana derdi verdi, kızımın hastalığını hemen fark ettiren insanı da kızımı ameliyat eden insanı da hemen yolladı.
Hep söylerdim ben kucağa fazla alıştırmak istemiyorum diye, şimdi bir kere kucağıma alabilme şansımın ne zaman geleceğini düşünüyorum. Bazen büyük konuşmamak gerekiyor tokat gibi çarpıyor söylediğimiz sözler. İnsanın evladı ile sınanması çok zormuş rabbim kimseye evlat acısı vermesin, rabbim kimseyi evladı ile sınamasın.