Merhaba🌸 sıkı tutunun ve kemerlerinizi bağlayın. Bu bir doğum hikayesi…
Öncelikle bu duyguyu tatmak isteyene Mevlam en kısa zamanda tattırsın.. kucağına alacaklar ise sağlıcakla alsın.. tam 41 hafta karnımda taşıdım minik kızımı ve bir türlü benden ayrılmak istemedi. Normal doğum olmasını çok istedim. Eğitimlere gittim egzersizler, temizlikler, ananaslar, onun bunun suyu… Herşeyi denedim ama hiç bir şekilde açıklığım yoktu.. doktorum normal doğumun benim ve bebeğim için risk oluşturabileceğini söyledi. El mahkum sezeryanı kabul ettim.. 1 ağustos günü yatışım yapıldı. Sondam odada takıldı ve benim canım aşırı aşırı aşırı yandı (3 kez çatı muayenesi oldum hiç biri canımı yakmamıştı) anestezi uzmanıyla görüşüp çok stresli olduğumu genel anestezi yapılmasını rica ettim fakat ten tene temas için spinal olmamı istedi ve bende kabul ettim. Spinal iğnesi pek can acıtıcı bi olay değildi fakat ben ameliyatımı çok fazla hissettim karnıma bastırmalarını çekiştirmelerini hepsini hissettim ve çok bağırdım nefesim kesildi nabzım 170 kere çıktı bebeğim doğduğunu gördüğüm ama nefes alamadığım için ten tene temasını bile çok kısa tuttular. Anestezi uzmanları bana çok stresli olduğumu keşke genel anestezi olsaydın dediler çünkü onlarda telaşlandı ve sürekli ilaç uygulamak zorunda kaldılar.. (hepsi çok şeker insanlardı özellikle mahremiyete çok ama çok dikkat ettiler bu hoşuma gitti) Velhasıl acısıyla tatlısıyla bebeğimi sağlıcakla kucağıma aldım.
📢Doğum yapacaklar arkadaşlar.. doğum şeklinizi bebeğiniz belirliyor siz elinizden geleni yapın güzel bi hamilelik geçirin yürüyün ,uyuyun ,bebeğinizle konuşun.. strese girmeyin ben o kadar çok stres yaptım ki bebeğim de stresli doğdu. Benimde hikayem böyleydi. Hamilelik bitti tuhaf bi duygu sanki hala içimde gibi… 🥲 Ama onunla kurduğum bağ… Tarifi olmayan bi duyguymuş🐣 hepiniz sağlıklı mutlu vatana millete hayırlı birer evlat yetiştirmeniz dileğiyle.. hoşçakalın🤗