Elifkurt61 doğumdan önceki son gece yatağıma girip karnımı sevdim, oğluma doğacağı günün sabahını hatta hava durumunu bile anlattım. Baban seni böyle sevecek, deden seni şöyle oynatacak vs derken beni tuttu bir ağlama :) bebeğimi paylaşacak olmak o an beni korkuttu. Oysa karnımdayken sadece benim gibiydi. Bütün gece bu saçma düşünceyle son kez aynı bedeni paylaşıyoruz diye ağlaya ağlaya uyudum. Herkes gibi heyecanla uyandım, doğuma girerken de çok heyecan yaptım. E oğlumu kucağıma alacağım, bir şekilde ameliyat olacağım kolay mı heyecan yapmamı çok normal karşıladım. Ama bütün heyecanım ameliyathaneye girene kadar sürdü O odaya girip doğum başladığı an bir sakinlik geldi bana. Hatta normalde kollarını bağlıyorlar, ben o kadar sakinleşmiştim ki kollarımı çözmelerini rica ettim. Karnına eline götürmeyeceksen olur diyerek çözdüler, ama kendileri tuttular elimi. Sonra oğluşumun sesini duyunca bana yine bir heyecan geldi. Allahım hem de ne heyecan. Bağıra bağıra ağlamak istedim kahkahayla karışık. Hatta orada da dedim bağırmak istiyorum bağırıyim mi yoksa uslu uslu yatıyim mi 🥰 bebeğimi yıkamaya götürdükleri an yine sakinleştim, uyumak istedim, o kadar sakindim ki ağzımdan çıkan tek cümle ‘bebeğim çok güzel değil mi ? Normalde bebekler çirkin doğar benimki niye güzel ? ‘ sadece bunu sordum herkese. Doğum yapmak çok çok çok güzel. Hayatımda anlatacağım en güzel anım bu. Tek bir anını bile unutmadan herkese anlatabilirim. Sayfa sayfa kitap yazarım o kadar unutmak istemiyorum hiçbir anını. O anla ilgili her şey 6 ay oldu hala hem dilimin ucunda, hem gözümün önünde. Çok uzattım, dedim ya kitap yazarım diye :) bebeğinize sağlıkla mutlulukla kavuşun inşallah ve yatıp uyuyun 🥰