Herkese merhaba, forumu çok aktif kullanmasam da hamileliğimin başından beri takip ediyordum. 25 gün önce doğum yaptım ve herkesin okuduğu gibi doğum hikayelerini okuyarak o güne gelmiş oldum. Nasıl olacak nasıl geçecek saatler derken 25 günlük oldu çiçeğim 🌸 gelelim sürece
Tüp bebekle hamile kaldığım için doktorumun anlaşması olan taksim acıbadem hastanesinde doğumum gerçekleşti. Geceden hastaneye giriş yaptık, odamızı süsledik ve ameliyat için hazırlıklar yapıldı. Sabah saat 7′de eşimle beraber ameliyathaneye alındık, epidural verilirken kendisi dışarda bekledi ve hayatımın şokunu orada yaşadım. Herkes belden yapılan iğnenin kolaylığından, damar yolu açmak gibi bir şey olduğundan bahsetmişti burada ama fakat lakin bana hiç öyle gelemedi 😂 hemşireler çok tatlıydı sürekli beni sakinleştirmeye çalıştılar ama benim yeteeer uyutun beni dememe ramak kalmıştı. Kendimi acı eşiği yüksek biri zannediyordum o ana kadar. Hadi bi cesaret canın bu kadar acıdı sus da kızını gör diye kendimi telkin ettim. Sonrası bacaklarda bir sıcaklık, bir rahatlama.. sedyeye uzandıktan sonra eşimi çağırdılar, his kontrolü yapıldı ve başlandı. Hazırlık 15 dakika, miniğime kavuşmak 3 dakikamı aldı.. İçimde bir ürperti ya ağlamazsa ne yaparım.. Vee o an ağlama sesinden önce doktorumun sesi, kızım hayırlı olsun babası gibi sarışın bir bebeğin oldu 🥹 ardından onun güzel ağlaması, hemen yanıma getirişleri ve ağlayış 😍 o kadar güzeldi ki, aklım hayalim yaşadığım şeyi algılayamadı bile. Nasıl olabilirdi ki böyle bir an nasıl yaşanabildi mucize gerçekten bu olmalıydı. Kızım babasıyla birlikte kontrole alındı, bense yine 15 dakikalık dikiş kısmına geçmiştim. Odaya geçtiğimde kızımı getirdiler her şey yine çok güzeldi taaa ki ayağa kalkana kadar. Akşam oldu ben hala ayağa kalkıcam da yüricem. Benden yarım saat önce ameliyata alınan kadın koridorda fink atıyo tövbe yarabbi ben çarpıldım mı ki acaba diyorum 😂 gelip kanama kontrolü yapıyolar karnıma bastırıyorlar ölmek istiyorum. Sonra güç bela yürüyüşlere başladım ama her kalkışımda ağlıyorum. Acı değil hissettiğim, dikiş yerim alev almış gibi hissediyorum. Buz getirseler geçer mi acaba diyorum içimden, sonra sus dalga geçerler kendi aralarında diyorumjsshgshs. Yatış gecesi harici 2 gece kaldım ben, 2. Gün daha iyiydi tabi ama yataktan her kalkışım gerçekten ızdırap gibiydi. Sonradan ailem söyledi, karşı odadaki demin bahsettiğim kadının ailesi de sizin kızınız ne kadar dirençli ilk kalkışlarında bile ne kadar yürüdü demişler, karnı ödemi hemen gitti hiç yeni doğum yapmış gibi değil demişler. Ah be ablam sen bi de bizim odanın içini görseydin keşke 🫠 sonra çıkış günü geldi, arabada bile rahatsız oldum sallanmaktan. Ama eve gelince öyle bir şey oldu ki, sanki hiç hastanedeki şeyler olmamış gibi bıçak gibi kesildi bütün acılarım. Kızımı daha güzel kavradım hareketlerim açıldı. Sonrası tatlı telaşlar, onun mis kokusu falan. Hepsi geride kaldı şimdi. Allah hepinize hayırlı doğumlar versin 💞