Buraya doğum hikayemi yazacağım düşüncesi o kadar uzaktı ki bana. Sanki hep başkalarının hikayesini okuyacaktım. Şimdi çok büyük bi heyecanla oğlumla bizim hikayemizi paylaşıyorum sizinle 😇 Ben biraz açık ve uzun anlatmak istiyorum çünkü başıma ne geleceğini okuduğum hikayelerden açıkça okumak isterdim ben de 🙃 23 temmuz pazar günü (38+5)sabah her zaman ki gibi uyandım kahvaltımı yaptım duşa girdim duşta nişanım geldi. İlk gördüğümde şok yaşadım o anı hep bekliyordum ama hiç gelmeyecek gibi hissediyordum. Sevinç korku heyecan hepsini bir arada yaşadım. Çıkıp hemen doktorumu aradım sancılarım hafif şekilde oluşmuştu. Hastaneye gidip muayene olmamı istedi. Hastaneye gittiğimde 2 3 cm açıklığım vardı düzenli sancım çıkıyordu. Hiç hazır değilmişim aslında hep beklediğim doğuma🤔 İlk doğumum olduğunu çok yavaş ilerleyeceğini belirtti doktorum, ben de sancılarımı hastanede tek başıma karşılamak istemediğim için eve gidip sancım arttığında hastaneye gelmek istedim. Sancılarım çok hafifti sürekli takip ettim ama artık düzenli gelmiyordu. Ertesi gün tekrar kontrole gittim açıklık aynıydı ama hiç sancım yoktu. Yatış verip suni sancı ile doğurabileceğimi söylediler ama ben kendi sancılarımla doğumun başlamasını istedim eve döndüm. Ertesi gün yani pazartesi günü (39+0) hiç sancım olmadı kontrole gitme gereği duymadım ama sürekli takipteydim ve doktorumla sürekli irtibat halindeydim. ((Bu arada hastane evime 5 dakika mesafede)) Salı günü kontrolüm için polikliniğe gittim nst çektirdim sancım yine yoktu ama bebeğim çok hareketsizdi uyuduğunu düşündüm hareket ettirmeye çalıştım çok hafif kımıldayıp kaçıyordu geri :) Muayene oldum bebeğimin suyu azalmış ve hareketleri yavaşlamıştı. Doktorum yatış verdi artık suni sancı ile doğumun başlaması gerekiyordu. Eve gidip duş alıp rahatlamak istedim o anda. Ama doktorum riske atmak istemedi. Hemen yukarı çıkıp yatış işlemlerini yaptım. Saat 11.30du. Eşim işteydi onu aradım. İlk önce travay odasına alındım önlük giydim ve lavman yaptılar. Anında tuvalet ihtiyacı hissettim. Çok hızlı olmanız gerek hiç vaktiniz olmuyor tuvalet için 😂 Daha sonra yatağa alındım ve indüksiyon takıldı suni sancı başlatıldı. Çok düşükte başladılar 10 civarı. Ben hiçbir şey hissetmedim 1 saat sonra 15e çıkardılar evde hissettiğimden daha az ağrılarım oluştu. Düzenli sancı çıktıktan sonra 10 dakika yürüyüş yaptım. Döndüğümde biraz daha artırdılar 25e çıktı artık hissedilir ağrılarım vardı ama yan dönüp yattığımda gözümü kapatıp dinlenebiliyordum. Beni yormayan ağrılardı. Açıklığım sürekli kontrol ediliyordu 3.5 4e çıkmıştı.O sırada karşımda tam açıklık olup doğumhaneye alınan başka biri vardı. Açık konuşmak gerekirse o kadar çok acı çekiyor görünüyordu ki korkmadım değil o an vazgeçmek istedim 😂 Artık saatler o kadar hızlı ilerliyordu ki akşam 8 oldu ben hala aynı ağrılarla başbaşaydım ve rahattım. Açıklık çok yavaş ilerliyordu sürekli kontrol ediyolardı ve 4te takılı kaldı. Saat 10 oldu ben de değişiklik yoktu. İndüksiyonu değiştirdiler etkisinin geçtiğini düşünüp yenisini taktılar. Taktıktan yarım saat sonra artık çok fazla ağrım olmaya başlamıştı çok düzenliydi hissediyordum. Kendimi toplayıp derin nefesler almaya başladım ağrı geldiğinde bacaklarımı kendime toplayıp daha rahat karşılayabiliyordum. En fazla ağrılarımı hissediyordum. O zamana kadar eşimle mesajlaşabiliyordum ama artık telefonu alamamaya başladım. Açıklığım artmaya başlamıştı. 11 buçukta tekrar açıklığa baktılar hızlı ilerleyecek kadar açılmış 5 cm olmuş rahim ağzı çok incelmiş dediler. Çok ağrım vardı ama çok motive olmuştum. 23.40ta bebeğimin suyunu patlattılar hızlı ilerlemesi için. Korkunç geliyor kulağa ama hiç acılı bi işlem değildi. Plastik bi çubukla deliyorlar keseyi ve suyunuz akıyor o kadar. Suyu patlattıktan sonra ağrım daha da artmıştı ve mide bulantısı yaşadım ve kustum anında geçti. 12den 12:45e kadar ağrılarımı en üst seviyede hissettim. Evet çok ağrılıydı ama dayanılmayacak bi ağrı asla değil. Ve sadece 45 dakika bu şekildeydi. Artık ayağa kalkıp olduğum alanda yürümeye başladım ağrı geldiğinde eğilip kalkmaya başladım. Açıklığım çok hızlı ilerledi. En son tekrar baktılar 12.30da 8 9 cm olmuştu yatağa yattım ve ağrı geldikçe bacaklarımı kendime çekip ıkınmamı söylediler 5 dakika içinde tam açıklık oldu. O an doğumhaneyi hazırlayın cümlesi bana o kadar iyi geldi ki. Çok iyi hissettim kendimi. Doğumhaneye yürüdüm çatala çıktım artık ağrı geldikçe sadece ıkınıyordum. Çok halsiz kalmıştım ıkınmaya halim kalmamıştı ama bebeğim gelmek için bu kadar uğraşmış çıkmak için beni bekliyorken benim son gayretimi beklediğini düşündüm. Artık gelmeyecek diye düşünürken son bi ıkınma ve karnımda bi boşluk hissi. Arkasından o güzel ağlama sesi. Saat 01.02de geldi oğlum. Bunu yaptığıma bunu başardığıma inanamadım. Çok çok küçüktü çok savunmasızdı. Bütün ağrım tamamen bitti. Harika bi andı. Mucizevi bir şey. Asla anlatamam. Gözlerini gördüm minnet dolu baktı sanki. Ben ona o bana o kadar anlamlı bi bakışma yaşadık ki. Şimdi bugün tam 14 gün oldu ve oğlum emerken yazıyorum bu hikayeyi. Hiçbir ağrı hiçbir zorluk onun güzelliğinden daha önemli değil. Bu koku için daha ne ağrılar çekerim ben yeter ki kollarımda böyle uyusun oğlum..