Cnnckr Klasik bir başlangıç olacak belki ama hep imrenerek acaba biz de yasayacak mıyız diye düşünerek okuduğum dogum hikayelerinden birini yazmak da bize nasip oldu 😊 4 Eylül’de ilk olarak nişanım geldi. 37 haftalıktık. Çok heyecanlandım sanki hemen gelecek gibi düşündüm bebeğimi 🤣 hemen çantalarımızdaki son rötuşları yaptık başladık beklemeye. Dakikalar güne donmeye başlamıştı artık. Hayatımda hiç bu kadar sabırsızlandığımı bilmiyorum. 5-6-7-8...18 eylul oldu nst ye girip çıkıyorum kızımda hiçbir hareketlilik hala yoktu. 18 Eylül’de 39+2 iken kontrole gittiğimde doktorum 3 gün sonrasına randevu verdi. Ben de normal dogumdan vazgeçmek üzere olduğumu belirttim. Doktorum çok da umursamadı dediğimi 🤣 kendi kendime cuma gününe kadar değişiklik olmazsa sezeryan isteyeceğimi planladım kafamda. O akşam gezmeye çıktım. Yoğun bir adet agrısı yaşamaya basladım. Yine de pek inancım yoktu dogum yapacağıma. Eve geldim yattım uyudum. Gece lavaboya kalktığımda pedim ıslaktı epey. Yine su olduğunu düşünmedim idrardır dedim. Sabah kalktım lavaboya gittiğimde bu sefer gerçek anlamda su geldi. Pembe, kıvamlı, tutamadığım bir sıvıydı. Hafif kahvaltı yapıp hemen doktora gittim. İlk defa elle muayene oldum. Açılma 1 buçuk santimdi. Hemen yatış yaptı. Suyum azaldığı ama sancım olmadığı için suni sancı takıldı. İlk 1 saat sancıyı küçümsedim peefff bu muymuş dedim 🤣 sonra açılma kontrolleri başladı. 4 cm e ulaştığında ebelerle odada başbaşa kaldık. Artık sancılar 3 dk da bir geliyordu ve canımı çok yakıyordu. Her gelen sancıda ebeler elleriyle destekliyor ıkınmamı istiyorlardı. Sanırım 3. Saatin sonunda 6 cm olmuştu açılma. Sancı geldikçe açılma hızlansın diye squat yaptırmaya başladılar ama artık dayanamıyordum. Pes ettim yatağa geçtim ebelerin elleri üzerimden ayrılmıyordu. Her gelen sancıda bayılacağım öleceğim sanıp yalvarıyordum sezeryan olmak istiyorum doktoru çağırın diye. Bu kadar açılmadan sonra saçma olduğu gerçekti isteğimin 🤣 hep hiç bağırmayacağım diye düşündüğüm o anlarda aşırı ağladım aşırı bağırdım gücümü çok ziyan ettim. 5 saat sonra beni dogumhaneye indirdiler. Çatala oturduğumda artık doguma odaklandığımı fark ettim. Doktorum, 2 ebe, 1 hastane personeli vardı yanımda. Hastane personeli elimi tuttu. Ebeler karnımı destekledi. Doktorum bebekle ilgilendi. Sancı gelene kadar dinlenip sancı geldiğinde ıkınıyordum. 15 defa ıkınmışımdır belki de. Hep 2-3 ıkınmada doğurdum diyorlar niye hala gelmiyor diye soruyordum bir yandan. Odada çektiğim acının yarısı kadardı dogumhanede yaşadığım. Sanırım psikolojik olarak doguma odaklandıgımdan öyle hissettim. Bir kere bile bağırmadım. Sadece ıkınmaya odaklandım ve bütün gücümle uğraştım. 35 dakika içeride kaldım. Karnımın boşalıp kollarımın dolduğu an bütün acılarım bitti 🙏🏻 bebeğimi silip kucağıma verdiler. Miss gibi kokuyordu. Dikişlerim yapılırken boncuk gibi açılan gözlerine baktım. Kesinin yanında yırtılmam da fazla oldu. Dikiş sayımı sordum söylemediler muhtemelen epey fazla. Kesiyi ve yırtılmayı hissetmedim hiç. Zaten uyusturdular kesinden önce. Bu arada kızım doğarken yan çevirmiş kafasını. O yüzden o kadar çabalamışız. Doğduğunda yüzü asimetrikti bu yüzden ama o da geçti gitti şükür ❤️ Şimdi dikişlerimden ötürü biraz oturmakta zorlanıyorum ama biraz cok değil 😊 zaten Doğum sancısından sonra hicbir seyin acı vereceğini sanmıyorum artık 😊. Bugün tam 8 günlük koca bir kız olduk ❤️ Emmeyi de öğrendik mi gelsin hayat bildiği gibi 😎 Çok acı çektim evet ama mükafatı her seye bedel. Şimdi ona bakıp bakıp ağlıyorum ya bir şey olursa sana ne yaparım ben diye. Karnımdayken hiç duygusal bag kuramamıştım oysa ki... Darısı tüm bekleyenlerin basına olsun. Kolaylıkla atlatmak nasip olsun herkese inşallah. 🙏🏻
denizefe hamıleılle analık arasındakı o fark bambaska hem hamıle hem anneyım okdr ıyı anlıyrmkı senı 🙏❤️rabbm hıc ayrmaan hyrlı evlat olsun