İkinci olduğu İçin aylar öncesinden tarih belliydi. 38 haftalıkken 3 Ağustos da doğum yapacaktım. İçimde korku vardı ama kendimle alakalı masa da kalmak bebeklerimi yalnız bırakmak gibi. Çok şükür doktorum sayesinde rahatlamış ve sabah 8 de yatış yapmıştım. 9 a doğru beni hazırladılar. Ve muhteşem an geldi sedye ile beni aşağı indirmek için geldiler ve kimsenin aşağıya gelemeyeceğini ameliyathaneye giriş ve çıkış farklı yerden yaptıklarını gelenin beni ve bebeği göremeyeceğini söylediler . İşte o an bende herşey koptu. Yalnız kalmıştım Allah dışında yanımda kimse yoktu. Herkesin gözü doldu annem ,eşim ve minik kızım bile.. asansöre kadar eşlik ettiler ve oğlum karnımda yalnız kaldık. Korkmaya başladım ve ağladım. Son sarılmalarımsa doyamadım ,tekrar sarılamazsam… ameliyathane odasına aldılar spinal için uzman geldi gayet kendi çaplarında eğlencelş benimle sohbeti ihtimal etmediler. Hele de korktuğumu görünce benim ilgimi başka yöne çekmeye çalıştılar. Spinal yaparken iğnesi ilk doğumdakinden biraz daha acıdı. Belki de ilk uyuşturulmam epiduraldi hiç bilmiyorum. İğne acıktığı için kasıldım ve korkmaya başladım. Sakinleştirdiler ellerimi tuttular ve çok şükür bitti. Bir anda felaket bulantılarım oldu ve öğürmeye başladım. Bacaklarım uyuştu tentirdiyot ile göğüsten komple aşağısını temizlediler. Kusmadım ama fazla fazla öğürdüm. Korkuyla karıştı herşey. Galiba bişey yaptılar ama anlamadım ne yaptılar sakinleşmeye ve tam olarak mal gibi bakmaya başladım. Etraf herkez o kadar sakin geldi ki aşırı durgunladım. Doktorum geldi az sohbet ettik. Sonra kendi aralarında konuşmalarını dinledim. Evet bak burda tamam biraz ittir , evet tuttum poposundan , AA geri kaçtı evet evet bak tuttum dedi ve culuk diye bir su sesi geldi anladım ki oğlum çıktı. Ağlamasını bekledim iki saniye sesi gelmedi ama bana bir ömre bedeldi. Çok şükür sesini duydum ve yan tarafta gördüm. Hazırlarlarken izledim. İkinci olmasına rağmen o kadar güzel o kadar özel bir duyguydu ki Allahım isteyen herkesin kucağına nasip etsin , bu duyguyu tattırsın. Öyle güzeldi ki benim değil galiba diye düşünmeye başladım. Rüyadayım ve başkasının çocuğu bu. Tam hayalimdeki gibiydi , hissettiğim gibi esmer saçlar bembeyaz ten… ağzı burnu minicik tostoparlak… çok heyecanlandım. Getirdiler koklattılar ve kızımda bile almadığım o kokuyu bebek kokusunu aldım. Çok müthiş harika bir kokuydu. Kızımda da vardı ama o kadar yoğun alamamıştım. Yüzüme dokundu öptü mis gibiydi. Neyse bir heyecan bekliyorum ben , aldılar yukarı götürdüler oğlumu beni kapatıyorlar. Sürekli soruyorum bitti mi kaç dakikaya biter diye. Şükür ki bitti ve beni hazırlayıp yukarı götürdüler. Oğlumu gördüm odada ama konsantre olamıyordum hiç bişeye , sakinleştirici mi ne verdiler bilmiyorum gerçekten çok garip bir şekildeydim. Emzirmek için kucağıma verdiler ama oğlum devamlı uyudu tutmadı memeyi sinirlendi ve sonra sonra inlemeye başladı.. normal değil hemşire çağırın dedim ama 10 dakika kimse beni dinlemedi. En sonunda geldi iki hemşire ve hemen aldılar küveze. Önce 1 saat gözlem yapılacak dediler sonra bu gece kalacak yarın kalıp kalmayacağı belli olacak dediler. İçim temiz diyorum yarına kalmadan getirecekler. Bişeyi yok oğlumun . Puseti eşime götür diyorum belki gelirse oğlumuzu götürürüz bi dursun diyor hiç birimiz kabul edemiyoruz kalacağı aklımıza gelmiyor. Ayaklarımın uyuşması kesilsin ayağa kalkıp oğluma gideyim diye sürekli bacaklarımı kontrol ediyor oynatmaya çalışıyorum. En sonunda uyuşmam geçti. Hemşire serum bitecek yemek yiyeceksin sonda çıkacak ondan sonra yürüyeceksin dedi. Serumları Çifter Çifter taktılar yemeği alel acele yedim sondayı çıkartsınlar diyr üç sefer hemşire çağırdım. Sonunda geldiler çıkarttılar ve beraber yürüttüler hemen dikeldim hızlIca yürüdüm ve tamam iniyorum dedim. Bi heyecan hızlı hızlı indim aşağı. Oğlumu görmek için . Açtılar kapıyı ve gördüm meleğimi. Minik adamım tek başına orda bekliyor… kendimi tuttum oğlumla sohbet ettim ellerine dokundum ağlıyordu ellerimi tutar tutmaz hemen sustu. Hemşire geldi ve çıkmam gerektiğini söyledi. Kabul edemiyorum ama mecburum çıkmam lazım. Elimi bırakmadı benim miniğim maşallah çok güçlü.. arkama defalarca baktım ama tek başıma yoğun bAkımdan eli boş çıktım. Hala bekliyorum alabilirsiniz diye seslenirler diye. Son kapıdan çıkar çıkmaz gözyaşlarım tutunmadı bedenim resmen çöktü. Ömrümde ilk defa küvezde bebek duyuyorum ilk defa küvezde bebek görüyorum. Benim başıma gelmez dediğim bişey hiç tecrübem yok. Çok ciddi bişey bana göre. Kabullenmekte çok zorlandım. Kızım ananesinde hastane kokusu almasın diye. Onunla da hiç ayrılmadım. Bi yanımda o diğer yanımda oğlum olması gerekirken ikisi de yok ve kızım devamlı anne senin kokun olmadan uyuyamam kş diye ağlıyor deliksiz. Ömrümden galiba bir kırk sene geçti o gün. Ertesi gün oldu gene haber yok ne kadar kalacak belli değil ama kesin 1 hafta kalır fazlası olur mu bilmiyoruz diyorlar bi iniyorum soruyorum 10 gün en az kalacak diyorlar. Bi gidiyorum 10-16 gün kalır. Her duyduğumda daha da yıldım ama kendimi tutuyorum o kadar güçlü duruyorum ki ben bile hayret ediyorum kendime. Sütüm gelmesi gerekli oda gelmiyor ikinci gün damla damla geliyor ama göğsüm de kanıyor kan karışıyor iki damlayı bile veremiyoruz. En son bir çay kaşığı sağdırdım hemen bi heyecan onu götürüyorum ama bir görseniz o an ki halimi o kadar çaresizim ki bir damla süt bile ziyan olmasın diye pompadan şırıngayla bir emek çekiyorum , dikişim yeni ve acılı olmasına rağmen umursamadan kendi ellerimle belki izin verirler diye koşarak iniyorum. Her seferinde hüsrana uğruyorum ama asla pes etmeden iki kat inip bekliyordum. Doktor o gün taburcu etmedi o gün de kalmamı istedi. Gece gündüz devamlı sağıp olanı bir damla bile olsa götürüyorum. Ertesi gün taburcu olacağım ve güzel haber bekliyorum. Doktorum geldi korkulacak bişey olmadığını sezaryen doğumlu çoğu bebeğin aynı problemden küvezde kaldığını söyledi. Ciddi bişey değil diye defalarca tembihledi. Çarşamba günü kontrole çağırdı. Taburcu işlemlerim yapıldı odadan çıktım asansör bekliyoruz ama alt katta yoğun bakım kapısında gözüm. Kalbimi orda bırakıyordum. En son gördüğümde ellerimi tuttu çıkarken elimi bırakır bırakmaz ağladı ve hiç susmadı ta dışarda sesi geliyordu. Ömrümden ömür gidiyordu ama elimden gelen bişey yoktu. Son gücümle eşime belli etmeden bindim. Çıkarken dayanamadım daha fazla bir yanda ben bir yanda eşim gözlerimizden sicim gibi boşaldı yaşlar. Annem bi yanda kızım bi yanda herkez boşaldı.. o kadar zor geldi ki canımı orda bırakmak. İstenmiyor gibi hisseder mi korkar mı , aklımda kırk soru vardı kalbim sızlıyordu. Öyle böyle eve elimiz boş geldik. Bir saat sonra görüş baktiydi hemen duş aldım hazırlandım süt sağdım ve bekledim. Doktoruyla görüştük önce 10 gün kalmak zorunda antibiyotik tedavisi başladım yarım kesemem, 1 hafta sonra da makinadan ayırırız deneriz nasıl tepki veriyor diye ona göre de tedavisi bitince teslim ederiz muhtemelen 11 gün kalır dedi. Zatüre olmuş ciğerleri enfeksiyon toplamış , sarılık olmuş dedi. Kalbim resmen parça parça oluyordu doktor konuştukça. Bi güç toplayıp gözlerimi silip oğluma doğru gittim. Sadece oğlumun başında ışık vardı. Kalbim söküldükçe söküldü sızıdıkça sızıdı… dokunurken bile korkarak dokundum çocuğuma. Canı yanar öı ağlayınca kim susturuyor ya da susturuyorlar mı hep kafamda sorular .. çok çaresizdim. İnsanın yavrusuna çaresiz kalması ne zor. Daha kötü olanları da var ama benim yaşadığım en zoru buydu umarım en zoru bu olarak kalır. Sizlerden ricam lütfen oğlumun sağlığına kavuşması ve bizim kucağımıza gelebilmesi için ; Yasin , ayetel kürsi okuyun. Okuyanlardan Allah razı olsun şimdiden 🌸