Bende o doğuştan anaç olmayan kadinlardanim. Yeğenimin kalp atışını duyunca ağlayıp kendi kiziminkinde doktorla esimin suratına boş boş bakmıştım. Gebelikte şunu yapicam bunu yapicam diyip sadece yattığım bir gebelikle 7. Ayima geldim. Hala daha ne oldu, nasil oldu, ne hissediyorum kendimi dinleyemiyorum bile. Senelerce kariyer, ye iç gez takıldığım için bu kısmı hiç düşünmediğimi farkettim ama 4 yıl bitince evlilikte yaşta 30 a gelince geçte kalmayalım dedik. Şuan hala annesi kurban olsun modunda değilim ama hissim baştaki kadar boşta değil. Baslarda annem sen annemi olacaksın bile deyince anne oyle söyleme diye uyariyordum tuhaf hissettiriyordu. Doğum anına gelip kucağıma alana kadar sanırım hala daha tam o duyguyu hissedemeyecegimi düşünüyorum.