Bu konuda son bir iki haftadır sıkıntı yaşıyorum. Çökmüş, bitmiş gibi hissediyorum. Benzetmek istersek aslında durumum sanki tükenmişlik sendromu var gibi. Kendimi toplamaya çalışıyprum, ama toparlanmaya çalıştığım her an yine ağlamaya başlıyorum. Bu arada kimsenin bilerek isteyerek yaptığı birşey de yok. Ama beni bıraksanız durmadan ağlayacağım, bazen intiharı bile düşünüyorum. Çok saçma tabi ki bunun da farkındayım. Ama işin içinden çıkamıyorum. Ne işyerinde ne evde… yorgun değilim, ama kolumu kaldırmaya enerjim yok. Bazen afedersiniz tuvalete gitmek bile işkence gibi geliyor. Yaz sıcaklarından mı bilmiyorum, ama kötüyüm. Nasıl çıkarım bu durumdan? Sizin yaptığınız bir şey var mı? Gebelik öncesinde de uzun yıllar boyunca takıntı ve depresyon durumum vardı. Arada tedavi gördüğüm durumlar oldu. Ama bir şekilde kendimi toparlmayı da öğrenmiştim.