Selam kızlaar. Beklediğim gün 21 temmuzcasına yazıyorum. Burda bi çok erken doğum şüphesi olan kişilerle karşılaştım. Yeri geldi bunladım, ağladım yeri geldi amaaan gelsin dediğim günler çok oldu. Evet erken doğum riski olan annelere ithafen yazıyorum bunu özellikle onları en iyi anlayacağımı ben düşünüyorum.
Ben 32+2 haftalıkken su gelme hissiyle acile geldim. Baktılar ettiler bebeğimde gelişim geriliği olduğunu söylediler. O zaman üç hafta kadardı ve yakın takibe alındım. Pazartesi perşembe perinotoloji cuma ise kendi doktoruma takipliydim. Ama her gittiğimde bebekte hiç ilerleme yoktu. Özellikle karın çevresi hiç gelişmedi diyebilirim. Çünkü plesentadaki kan akışı yavaşlamış ve bebeğe hiç besin gitmiyormuş. Anne karnında da ne kadar durursa kar mantığıyla almadılar. Ve bu süreçte kilo kontrolü yapılıyo sürekli yani günde alması gereken 30 gramı belki biz üç günde alıyoduk. Git gel git gel derken evde 20 temmuz günü adet sancısı gibi sancım olmaya başladı akşama kadar kendimi telkin ettim. Acaba dedim hemen doktoruma yazdım bi nst çektir bakalım dedi. Akşamına acilde nst ye geldim ve bebek hareketsizliğinden dolayı hemen yatışım yapıldı. Ve o gece boyunca full nst bağlıydım en ufak detayına kadar incelediler. Ve sabah olduğumda sezeryan olacağımı söylediler. Ve ben o kadar panik korkak biriyim ki yapamam ben dedim doğuramam heralde. Sonra beklerken kendi kendimi rahatlattım kucağıma alıcam sevicem diye diye ve sonrasında doğuma girene kadar uyumuşum. Hemşire bile gerçekten uyuyo musun millet geceden beri fin atıyo dedi. Taksam kendime zararı olacaktı strese hiç sokmadım kendimi. Geldiler üstümü değiştirdiler önlüğü giydim ve ameliyathane yolu gözüktü. İçeri girdim anesteziler falan varlar ve beni yönlendiriyorlar. Neyse sedyeye oturttular ve belimden iğneyi yaptı. Zaten yapar yapmaz kalçamda o müthiş sıcaklığı hissettim. Ve yatırdılar. Tabi ki o süre boyunca sürekli doktorumu sordum çünkü gerçekten gözünüz tanıdığınız güvende hissettiğiniz birilerini istiyo yanında. Tabi ben yattım hemen önümü kapattılar hç bişey göremiyorum ve o sıra sontayı takmışlar hiç hissetmedim dahi. Doltorum geldi hazır mısın dedi evet hocam dedim başlayalım dedikten iki dakika sonra bebeğimin ağlama sesini duydum ve gerçekten o müthiş duygunun tarifi yok. Sonra zaten ne gerginlik ne stres hiç bişey kalmadı. 36+3 de gelen bebeğim 1672 gram doğdu. Ve zayıf olduğu için hemen küvöze aldılar. Ve haftada üç defa üç farklı usg ye girdim üçü de birbirinden farklı kilo dedi ama doğduğunda çoook farklı çıktı. Sizden tek ricam kiloya takılmayın kilo postlarına girmeyin çık etkileniliyo çünkü. Az denen çok çok denen az çıkıyo. Yani tek ama tek diyeceğim bu süreçte kilo olayını unutun gerçekten ben o konuda yıprandım siz yıpranmayın. Akıl fikir veren çok olur. Bebeğim gittikten sonra dikim işleri oldu ve ben odama geldim. Uyuşukluk gitmeye başlayınca artık hafif hafif bir sancı hissettim ama hemen ağrı kesiciler yapıldı zaten. Sondayı çıkarmak için de bol yürüyüş yapmamı söylediler çünkü bebeğimi görmeye gidecektim. İlk kalktığımda biraz başım döndü ve yürüyemedim. İkincide adım adım derken sekiz saatn sonunda artık yataktan kendim kalkıp tuvaletime gidebiliyodum. Gazım konusunda hemen çıkardım. Bol yürüyüşle de hemen sontayı çıkardılar ve bebeği emzirmek için çağırdılar. Ve çıktım. Kapıya gelir gelmez o ağrılarım sızılarım hepsi gitti. İlk kucağıma alışımdaki muhteşem duygu Allah’ım isteyen dileyen herkese versin inşallah. Ve emzirdim bebeğimi sadece zayıf olduğu için küvçzde tutuyorlar ama onun haricinde iki saatte bir bebeğimi görebiliyorum emziriyorum. Bebeğiniz küvçze girse bile korkmayın inanın orda o ladar güzel bakıyolar ki ben hep demiştim küvöze girerse ben üzüntüden stresten sütten kesilirim yapamam edemem diye ama emin olun işin erleri olunca gözünüz arkada kalmıyo.
Diyeceğim o ki ne kadar doktoruz kötü yorumda yapsa canınızı sıkmayın. Doğumca gerçekten herşeyi farklı oluyo. Sırada bekleyen herkesi rabbim bi çırpıda kurtarsın inşallah. Sorusu olan varsa seve seve cevaplarım. Çünkü bu psikolojik süreci tek başına atlatmak kadar kötü bişey yok.