yldzkbra46 beslemeyen anlayamaz seni net.
Evladını kaybettiğinde ne hissedilirse o hissediliyor.
Birde annesi sendeymis derin bi gönül bağınız manevi degeri var ki bu çok kıymetli.
Sokakta onca gariban köpekler varken onları sahiplenip hayatlarını kurtarsalarda sahipli yavruyu ailesinden ayırmasalar tabi bunun için önce vicdan sonra insanlaşmak lazim.
Sana yüzde bin katılıyorum, bizim familyamız kadar cani, acımasız canlı yok.
Ben bile o yavruya üzüldüm, onların duyguları bizden çok daha derin ve duygusallar insanla kiyaslanamayacak boyutta samimiler.
Onda olusacak travmayı düşünmeyini Allah’da düşünmesin. Hakkımı helal etmiyorum o savunmasız masum adına ben buradan.
Duygusallıklarına örnek vereyim,
Ormanda tanıdığım bi kangal vardı, dost olmuştuk, bacağında ciddi bi tümör oluştu, biz ilk anlamadık, boğuştu başka bi köpekle sandık, sonraki hafta baktık ki büyümüş açık yara olmuş, veterinere götürdük saatler süren ameliyatla temizlediler hamd olsun, ameliyat büyüktü ve iyileşmeside ayları buldu, ziyaretine gittik ama sandı ki onu yerinden alıp oraya bıraktık bana küstü, oysaki onun sağlığı içindi, Dr; “yaşamazdı bir hafta bu şekilde” demişti gördüğünde.
Duygusallığını orda bir kez saha anladım.
Şöyie ki benim sesimi duyunca koşarak zıplıyor kucağıma ilk, kendince sesler çıkarıyor konuşuyor, sonra uzaklaşıyor ve gidiyor yanıma, ikilemde kalması bile aslında bana kırgın ama görünce dayanamıyor anlamını taşıyor.