Ben artık bunu aşmak istiyorum arkadaşlar ya hamileliğimin ilk başından beri kendime verdiğim psikolojik zararın haddi hesabı yok. Nasıl böyle takıntılı olabilirim aklım almıyor. Bi insan gördüğü okuduğu en ufak şeyden nasıl bu kadar etkilenebilir. Yani mutlu olmayı bilemiyorum bi türlü. Allah çok şükür bebeğimi aratmadan verdi. Tüm tarama testleri vs her şey sorunsuz ilerliyor elhamdulillah 33. Haftayada geldik zaten ama ben bi türlü her şeyin güzel olacağına kendimi inandıramıyorum. Bebeğimi sağlıkla kucağıma alamıcakmışım hissi var içimde. Uykumdan uyanıp ağlıyorum . 4-5 saat hareket hissetmediğimde dünyayı zehir ediyorum kendime. O kadar saldım ki dış görünüş olarak hiç psikolojik olarak iyi bi süreç yaşamıyorum. Devamlı kötü şeylerin beni bulacağı düşüncesinden çıkamıyorum.
Neden böyleyim bilmiyorum inanın ama bu düşünceleri düşündüğüm için bile sınanmaktan korkuyorum. İşte böyle var mı benim gibi olan anne adayları …