Merhaba, hamileyken sayısız doğum hikayesi okudum pozitif, negatif hepsini okudum,hatta her hikaye keşke daha uzun ve ayrıntılı olsa keske diyordum ve artık kendi hikayemi de buraya yazmak nasip oldu :) O yüzden ben birazcık uzun uzun yazacağım.
Öncelikle çok rahat ve cok aktif bir hamilelik geçirdim ve normal doğum olmasını istiyordum. Ama yinede bebeğim nasıl gelmek isterse öyle gelsin diyordum. 27 Haziran pazartesi günü kontrole gittiğimde doktorum bebeğin hala aşağıya inmedigini ve artık kilo alımının durduğunu söyledi. Normal doğum taraftarı bir doktor olmasına rağmen bana sezeryan doğumun göründüğünü söyledi. Bende daha fazla bekleyip şansımı zorlamak istemedim. Bu arada 40 haftalıktık. 28 Haziran Salı günü saat 09:00 gibi yatışım yapıldı. Öncelikle anestezi uzmanı kan değerlerime baktı sonrasında imzalar vs. derken odama geçtim. Saat 11:30 gibi önlük verdiler onu giydim ve damar yolum açıldı. Damar yolu çok acıtıyor diyordu herkes ama hiç korktuğum gibi değildi, ben bilekten değil dirsek kısmından açılmasını istedim. Ameliyat önce serum verdiler ve saat 13:30 da beni ameliyata aldılar. Söyledikleri gibi ameliyathane hiç soğuk değildi ya da ben heyecanımdan hissetmedim. Sonra hafif kambur durmami istediler ve belimden iğne yaptılar. Sinek ısırığı gibi bir şeydi asla acı yoktu. Ki ben normalde iğneden çok korkan ve kan alımında falan bayılan biriydim. O an öyle bir cesaret geliyor ki Allah o gücü size veriyor. Neyse sonra uzandım ve başımda hep benimle ilgilenen asistan bacaklarımı kaldirmami istedi. Ben kaldırdım sandım ama baktım ki uyuşmuşum çoktan. Sonra sonta takıldı ve yine acı yoktu.5 dakika sonra doktorum geldi ve başladılar. Her aşamayı başımda ki asistan anlattı. Bir ara midem bulandı ama sonra ilaç veriyorlar hemen geçiyor. Asla acı ve baskı hissetmedim. Herkes bebeğin çıkış anında karnına uygulanan baskının çok acı verdiğini söylüyorlardı ama çok hafif ve abartılacak bir şey değil. Ben heyecanla beklerken 13:52 de kızımın ağlama sesini duydum ve o an zaman durdu benim için. Hemen kızımı gösterdiler sonrasında silip temizleyip ten teması yaptılar. Kızımın yüzü yanağıma değdiği an sustu, mis gibi kokusu dünyada ki en güzel kokuydu sanki. Sonra kızımı götürdüler ve dikiş işlemleri başladı yaklaşık 20 dk falan sürdü ve sonra odama çıkardılar beni. Tabi herkes ağlıyor duygu patlaması yaşanıyor falan :) Neyse sonra bebeğimi kucağıma verdiler emzirmeye çalıştım. Aradan 4 -5 saat geçince uyuşukluk çoktan geçmişti ve hemşire gelip sontayı çıkardı. Ve yine söyledikleri gibi yanma acı yoktu ben hiç hissetmedim. Hep ilk ayağa kalkıştan çok korkmuştum ama kendime söz verdim kalktığım an dimdik yürüyeceğim ve sonrası kolay olacak diye. Öyle de yaptım ayağa kalktığım an midem bulandı başım döndü ama geri oturmadım. Ayakta geçmesini bekledim ve 10 adım kadar atıp geri yattım. Asla aşağıya bakmadım hep karşıya baktım. Sonrasında da her saat başı kalkıp yürüdüm, yürüdükçe daha da açıldım. Acı hissetsemde pes etmedim. Ertesi gün taburcu olduk. İlk 3-4 gün dikiş ağrısı oluyor ama dayanilmayacak derecede degil. Şu an 9. Günümüz ve bebeğimle kendim ilgileniyorum çok rahat oturup kalkıyorum, hatta 3 defa hastane ve sağlık ocağına gidip geldik zorlanmadım. Herkesin dediği gibi bebeğinizi kucağınıza aldığınızda her şey bitiyormuş, ne ağrı umurunuzda oluyor ne de başka bir sey. Allah herkese hayırlı doğumlar nasip etsin. İnşallah bebislerinizi sağ salim kucağınıza alırsınız. Iyi günler diliyorum 🤗🌸🤍 Sormak istediğiniz sorular olursa yanıtlayabilirim 😇