Ben doğumumu gönüllü olarak sezeryan istemiştim normal doğuma nedense cesaret edemedim hiç. Tarih olarak 4 temmuz pazartesi için 39haftalıkken gün verildi ve dün kızımıza kavuşmak için hastaneye gittik. Önce yatışım yapıldı odada damar yolu açıldı daha sonra sedye ile ameliyathaneye indirildim içerisi soğuktu korkuyodum ama sakin kalmaya çalıştım her zaman. Sonra beni ameliyat masasına oturtup omuzlarımı eğmemi istediler omuzlarımdan birisi tuttu daha sonra derin nefes aldım spinal iğnesini sırtımdan vurdular yavasça ilacı verdiklerini hissediyordum hiç hareket etmedim olumlu düşünmeye devam ettim. Acısı dayanılmıcak gibi değil tabiki bir iğne acısı oluyor hafif illaki. Sonra ayaklarıma ısınma değil üşüme geldi karıncalanma oldu bir anda belden aşağısı ağırlaştı. Ayaklarımdan birisi tutup uzandırdı önüme yeşil örtü gergiler sonra idrar sondası takacagız kendini kasma dediler zaten uyuşma gelmişti canım yanmadan sonda takıldı bir ince hissettim onu yinede kendimi kastım ufak. Sonra doktorun dokunuslarini hissettim ama hiç acı yoktu ardından bir cekistirme oldu derken bir anda kızım doguverdi arkadan bir ağlama sesi :) Ne ara oldu bitti anlayamadım hemen gözümden yaşlar süzüldü sevinçten. Buraya kadar herşey çok güzel çok harikaydı. Ama gerçekten dogumdan sonrası ilk kalkma anı yürüyüş anı çok zorladı beni tabi hala zorlanıyorum ama kendimi de iyileşebilmeye motive ediyorum dikis yerlerimin ağrısı dışında şuan hic bir sorunumuz yok e tabiki bu ağrı da kaçınılmaz sonuçta 7 kat bir kesi atılıyor umarım çabuk iyileşirim ve kızımla daha güzel zamanlar gecirebilirim :) Benim gibi acı eşiği kat kat düşük kan aldırırken bile bayılan birisi doğum yaptıysa herkes yapar diye düşünüyorum kendinize güvenin ve korkmayın sakin olmanız olumlu olmanız çok fayda sağlıyor. Herkese mutlu doğumlar dilerim…