Öncelikle selam arkadaşlar buraya bu başlıkla hikayemi yazmayı 4,5 sene bekledim. Hamileliğimde gebelik şekeri yaşadım ilaç tedavisi uygulanmadığı için ve bazı tetkikler eksik yapıldığı için son haftalarımı facia gibi geçirdim. Şimdi çok şükür kızım yatağında uyuyor. Normalde 22 Haziranda sezaryen olacaktım doktorla konuşup psikolojik olarak daha fazla dayanamadığımı söyledim ki bebekte artık bu stresten etkileniyordu 20 Haziran’a çektik ama saat 16:00 vardı en erken saat o gün gelene kadar yaşadığım endişeyi bir ben bir Allah bilir. 20 Haziran sabahı doktorum 3 hastasının doğumunun başladığını beni erken alma ihtimali olabileceğini söyledi sabah 8 de öğleden sonra gideceğim için son hazırlıklar duruyordu ailelerimize haber verip nasıl evden çıktığımızı hatırlamıyorum ağlayarak gittim ama malesefff tüm işlemler yapıldığı halde saat 10:00da yatışım yapıldı ama saat 15:00 te ameliyata alındım. İğne fobim olmasına rağmen bebeğimi sağlıklı görebilmek için spinal istedim ki iyi ki istemişim çünkü doktorum küvöze girebilir demişti. Ameliyathane ekibi aşırı tatlı insanlardı elime açılan damar yolu spinalden çok daha fazla acıttı spinal iğnesi sinek ısırığı gibi geldi. Dokunmaları çekiştirmeleri falan asla hissetmedim hatta öğürmeye başladığımda oksijen miktarını arttırdılar bebeği çıkarıyoruz dediler ilk 10 dk olmamıştı kızımın ağlama sesini duyana kadar aklımı yitirecektim neredeyse çok şükür o kadar dua etmiştim ki inşallah iyi ağlarda ciğerlerindeki suyu atar diye kızım sağolsun inletti ortalığı temizleyip yanıma getirdiklerinde sustu meleğim yüzüme koydular o an hiç bitmesin istedim. Sonra temizlerlerken dikerlerken falan kızımı izledim ve hiç bişey anlamadım. Akşamına ilk yürümede zorlandım aama inat ettim pes etmedim yürüdükçe açıldım. Kızım emme refleksi zayıf olduğu için meme tutmadı ki 14 gündürde onunla uğraşıyoruz bir baktım ben kızımla ilgilenmekten kendimi unutmuşum. Hastanede kaldığım 2. Gecede eşimi ve annemi uyandırmadan tek başıma lavaboya bile gittim. Doktorum bile şaşırdı ilk 1 hafta gece gündüz annem kaldı yanımda ikinci hafta sadece gece kaldı gündüz tek kaldım evimin işlerini bile yaptım ki 102 kiloyla doğuma gittim kilodan dolayı herkes çok tedirgindi kalkamam hemen diye. Burada anlatılan korku dolu hikayelere kulak asmayın derim herkes kötü şeyler yaşayacak diye birşey yok. Naçizane tavsiyem sadece psikoloji ben doğum öncesi kaygı bozukluğunu tedavi olmadığım için sinine kadar lohusalık yaşıyorum kocam bile çocuğuma dokunsa hasta olacak diye sinir krizi geçiriyorum hastaneye eve misafir geldi bebeği ellediler diye ağlama krizine girdim eğer kaygı probleminiz varsa öncelikli meselsiniz o olsun bence doğum kısmı bir şekilde atlatılıyor çünkü. Şeker konusundada iri bebek dediler kafası büyük dediler kızım kafası 34cm boyu 48cm kilosu 3200 doğdu gayet minik bir bebek standartların alt sınırına yakın hatta aama şekerden zarar görmüşmüdür düşüncesine uyku uyuyamıyorum sadece annem gelince uyuyabiliyorum birazcık. Siz siz olun şeker konusunda doktorun yaklaşımlarını beğenmiyorsanız güvenmiyorsanız başka doktora gidin aklınızda soru işareti olmasın.