Bu yazıyı yazabilmek için çok uzun bir süre bekledim. Çok şükür bebeğim kucağımdayken yazıyorum. Bizim hikayemiz 12.hafta da başladı ikili tarama testinde ense kalınlığı 4.2 çıktı. Ne korkular yaşadık günlerce ağladım. Önce fetal DNA testi yaptırdım sonra amniyosentez yaptırdım. Çok şükür kromozomsal bir sorunumuz yoktu. Bu defa da kalp rahatsızlığı olabilir dediler. Detaylı ultrasonu bekledik. Kalp rahatsızlığı yoktu ama şu anda bir sorun yok ilerideolmayacağı anlamına gelmez dediler. Dokuz ay canım burnumda gezdim hep aklımda hasta mı acaba sorusu vardı. Gelelim güzel seylere bebeğim 40+1 olmasına rağmen doğmuyordu 😊 29 Haziran’a sezeryan günü aldık. O gün sancılarım başladı bir gün öyle bekledim. Nişanim da gelmişti ama sancım ve açılmam yeterli değildi. 1 cm açılmam vardı sadece doktorum eve gönderdi. Tüm gün yine sancı çektim. Sezeryan günü yine bütün gece sancım oldu. Ama o kadar yıprandim ki doktorum istersen suni sancı verelim demesine rağmen kabul etmedim. 29 Haziran Çarşamba günü 13:30 da sezeryana girdim. Öncelikle belirteyim ki belden vurulan iğne asla ama asla acitmiyor. Sezeryan sırasında ki cekistirmeler de asla cekistirme gibi değil. Ve bence hiç birşey hissetmiyorsun. Sonrasında da çok rahat bir gece geçirdim. Bol bol kahve içtim. Çok fazla sıvı tukettim. En ufak bir baş ağrım olmadı. Ağrılarım hafif hafif var yok diyemem ama inanın dayanilmayacak gibi degil.Bugün evde 4.gunumuz çok şükür bebeğim şu anda kucağımda ona bakarken yazıyorum. Darısı herkesin başına inşallah 🙏🙏🙏 Haa tabi bu arada sorunlarımız var bebeğimin hep meme istemesi ve annelik iç güdüsü ile bu çocuk doymuyor korkusu mevcut 🤣