Bir gün buraya böyle duygularla yazacağım hiç aklıma gelmezdi. 39. Haftada gelen Miniğimi dün sabah kucağıma aldım. Çatımda yada bebeğin gelişinde herhangi bir sorun yoktu tamamen kendi isteğimle sezaryen oldum. Şunu bilmenizi isterim ki acı eşiği düşük ötesi bir insanım. Sabah 7:30da hastaneye giriş yaptık damar yolu açıldı asla korktuğum gibi değilde sonra nstye bağlandık ve 8:50de doğuma alındım. İlk başta o kadar korktum ki ağladım genel anestezi yapın bana diye ama doktorum pamuk gibi yaptı beni ve spinal oldum. İyi ki de onu dinlemişim. İğneden aşırı korkan biriydim asla acı hissetmedim sivrisinek ısırıyor gibiydi. Sonrasında bacaklarım uyuştu ve yatırdılar ben halen panik şekilde devam ediyorum tabi. Of ne oldu ya hissedersem derken oğluşumun ağlama sesini duydum ve dünya o an durdu benim için. Sonrasında odaya çıkarıldık 6 saat sonra sıvı almaya ve yürümeye başladım. Sadece gece ufak ağrılarım oldu. Hiç korktuğum gibi değildi kızlar sormak istediğiniz bir şey varsa cevaplarım.