Merhaba güzel anneler. Sonunda ben de doğurdum. Allahım bu duygunun hiçbir tarifi yok. Nasıl tatlı, nasıl güzel maşallah. Ondan başka gözünüz her şeye kör oluyor resmen. Gelelim hikayeme.
25 Haziran cumartesi günü saat 04.00da bel ağrısına uyandım. Kasılma sayarı indirdim. Uygulamada sancılar düzensiz diyordu. 5-6 dakikada bir 30-50 saniye arası sürüyordu. Sadece belim ağrıyordu, kasıklarımda hiçbir sancı yoktu. O günde de kontrolümüz vardı. Tam 40 haftalık olmuştuk. Saat 10da randevumuza gittik. Doktorum çatı muayenesi yaptı. Hiç açılma yok dedi. Ben geceden beri çektiğin sancıdan dolayı 3-4 santim açılman olmuştur diyordum ama 1 santim bile açılmamış dedi. Bana iki seçenek sundu. Ya seni hemen sezeryana alalım ya da akşam 18:30da gel tekrar açılmana bakalım, açılman varsa normal doğuma gir, açılman yoksa sezeryana alırız dedi. Ben o an korku ve panik yaptım zaten. Annem ankaradan Bursa’ya geleceği için hem onun gelmesini beklemek hem de kendimi psikolojik olarak hazırlamak istedim. Eve döndük. Ben zaten o saate kadar mahvolmuş durumdaydım. Öğleden sonra birden vücudum yanmaya başladı. Kulak içlerinden enseme doğru bir sıcaklık ve yanma hissettim. Hemen koştum aynaya baktım. Göğüs çevremde, göğsümün alt kısmında, yüzümde, sırtımda minik minik kabarmalar vardı. Deli gibi kaşınıyordu. O an kendimi ölecek gibi hissettim. Elim ayağım titredi, tansiyonum düştü, bayılacak gibi oldum. Hemen suyun altına girdim. Yaklaşık yarım saat sonra kabarmalar geçti. Bebeğime bişey oldu sandım, ondan dolayı çok kötü oldum. Hemen fotoğrafını çekip doktora attım. Stresten dedi. Bu arada akşama kadar aynı sıklıklarla ağrım sadece belime vurmaya devam etti. Akşam 6 oldu artık dayanamadık doktora gittik. Doktor tekrar çatı muayenesi yaptı. 5 cm açılman var normal doğuma alabiliriz seni dedi.
( ayrıca ben hamileliğimin başlarımda korkumdan dolayı sezeryan istiyordum ama son zamanlarda nedense normal doğuma sıcak bakmaya başlamıştım. )
Doktor epidural normal doğum yapmam için beni hastaneye yönlendirdi. Muayenehaneden çıktık ve yatış işlemlerim yapıldı hastaneye. Nst bağlandı. Yatarken sancı çekmek gerçekten çok zormuş. Yaklaşık 20 dakika kadar nstde kaldım. Doktorum geldi ve bebeğin kalp atışlarının ara ara düz olduğunu söyledi. Bebek kakasını yapmış olabilir. Hemen suyunu patlatmamız lazım dedi. O kadar korktum ki istemsizce kendimi kastım. Rahatlayamadım. Allah’a şükğrler olsun ki suyum yeşil akmadı. Doktor suyumu patlattı ama buradan kedi yavrusu bile çıkmaz, kendini çok kasıyorsun, böyle yaparsan bebek kanalda sıkışır, sende normal doğum yapacak kapasite yok dedi. Bebeğin suyunu da patlattık, kalp atışları da çok yavaş riske atmayalım dedi. Ben de zaten o an hemen sezeryanı kabul ettim. Ameliyat önlüğünü giydirip beni ameliyathaneye indirdiler. Belimden iğne yaparken emin olun hiç acımadı hissetmedim bile. Sonra tribe girdim resmen beni uyuşmadan kesecekler sandım. Sürekli bacağımı kaldırarak bacağımın hala uyuşmadığını söylüyordum. Sanki onları uyuşmadığıma ikna etmeye çalışıyordum. Lütfen başlamayın uyuşmadım bakın diye yalvarıyordum. Merak etme başlamadan önce test edip öyle başlayacağız diye diye beni zorla sakinleştirdiler. Test edip başladılar ve ben o andan sonra çekiştirmezlerdi hissettim. Sadece karnımdan bebeği çıkardıkları anda nefesim kesilir gibi oldu. Nefes alamıyorum diye ağlamaya başladım. Bağıra bağıra ağladığım için sakinleştirici yapalım sana dediler. Sonra bebeğimi yukarıdan bana gösterdiler. O kadar minicikti ki ☺️ Hayatımdaki en güzel an o andı diyebilirim. Bebeğimi giydirmeye götürdüler, beni de o sıra dikiyorlardı. Ben galiba sakinleştirici etkisinden gülüp duruyordum. Sonra ameliyathaneden çıktım. Odaya geçtiğimde bebeğim oradaydı. Şaşkın şaşkın etrafına bakıyordu ☺️ Ben de sarhoş gibiydim. Bir yandan da tir tir titriyordum. Doktora sormuşlar çok fazla kanamam olduğu için iğne yapılmış. Ondan dolayı titriyormuşum. Biraz zaman geçince gelip karnıma bastırıp kanamayı kontrol ettiler. Çok acıdı.
Saat tam 19:33te doğdu miniğim. 21:00da ve 03:00da ağrı kesici iğne yaptılar. Sabah 6da yürümen lazım dediler. Ayağa kalkmakta pek zorlanmadım. Uyuşturucu etkisi geçtikten sonra bütün bacak kaslarım ağrımaya başlamıştı. Karnımda da ağrı vardı ama yürüdükçe kendime geldim gerçekten. Hep kendim kalkıp koridorda tur atmaya başladım, tuvalete kendim girdim. Oturup kalkarken bir sorun yaşamadım. Öğlen 2de de taburcu oldum. Eve döndüğümde de yatmadım, duşa falan girdim. Ertesi gün tamamen iyileştim gibi. Sadece çok fazla oturursam ayağa kalkarken acı oluyordu. İlk iki gün sütüm çok az geldi. Doktor süt arttırıcı yazmıştı. Sabah akşam da rezene içiyorum. O kadar faydası oldu ki damlıyor göğüslerim hep.
İşte benim doğum hikayem de böyleydi. Aslında her şey güzel olabilirdi. Size tavsiyem ben bebeğimin doğacağı ana odaklanamadım stresten. Siz benim gibi olmayın. Ha eğer yapamayacağınıza inanıyorsanız da hiç normal doğumu beklemeyin.