Evet kızlar bende burda hep doğumla ilgili güzel anıları okuyunca daha çok heyecanlanıyordum kendi hikayemide yazmak istedim. En başından beri normal doğum istiyordum doğuma hazırlık eğitimi aldım, gerekli herşeyi yaptım. 39+1’de sancım gelmeye başladı ve sancılarımı evde karşıladım. 2 dakikada 1’e düşünce hastaneye geçtim. Ama sancıyı 8 saat evde çektim. Hastaneye geçtim ebe alttan muayene etti ve 1 parmak açıklığımın olduğunu söyledi. Muayene sonrası aşırı derecede kanamam olunca o an normal doğumdan vazgeçtim ve beni sezeryana alın dedim. Bebeğime birşey olacak diye çok korktum. Beni hazırladılar ameliyathaneye aldılar. Anestezi uzmanı geldi belden uyuşturdu iğnenin acısını hiç hissetmedim. İğneden sonra ayaklarım karıncalanmaya başladı ve sıcaklık hissettim. Ve tam 10 dakika sonra kızım ağlayarak yüzüme bakıyordu. O an dünyanın en mutlu insanıydım. İnanamadım şoktaydım. Ağlama sesi, yüzü Allahım mükemmel bir duygu. Ardından kızımı götürdüler ve ameliyat devam etti biraz midem bulandı seruma sanırım sakinleştirici yaptılar sonra mide bulantım geçti, kızımdan 25 dakika sonra ben çıktım ameliyattan. Çıkana kadar hiçbirşeyim yoktu ameliyathaneden çıktıktan sonra vücudum ve ellerim titremeye başladı engel olamadım. Ve o hal neredeyse 1-2 saat sürdü. İlk emzirmemi falan o halde yaptım. İlk yürüyüş hiç abartıldığı kadar zor değil. Evet dikişler sızlıyor biraz yanıyor ilk gün ve gece tek başına ayağa kalkamıyorsun ama hepsi geçiyor. Şimdi 1 haftalık olduk. Arada bir dikişlerimin sızlaması dışında hiçbişeyim yok. Sakın korkmayın sakın 🤍