Merhaba kızlar öncelikle biraz hamilelik sürecimden bahsetmek istiyorum. Yorucu ve zor bir hamilelik geçirdim. Hamile kalmadan önce miyomum vardı hatta bir doktor bana sen korunma bence hamile kalamayabilirsin kalırsan da riskli gebelik demişti ve çok korkmuştum. Sonrasında korunmadım ve ilk geceden hamile kaldım. Evleneli daha iki hafta olmuştu daha evliliği anlayamamışken hamile kalmıştım. Psikolojik olarak zaten yorucu bir süreçten çıkmıştım ve bir süre bu durumu kabullenemedim. Sonrasında miyom ağrılarım çok fazla oldu ağlayarak hastaneye gidiyordum serum fitil ağrı kesiciler derken hep bu şekilde 6 aya kadar sürdü. Sonrasında şeker yüklemesi yaptırdım ve şeker çıktı. Şeker düşmeyince insüline başladım ki ben iğneden aşırı korkan bir insanım benim için çok zor olmuştu ilk iğneyi yapmak. insüline alıştım miyom ağırlarım azaldı derken bu sefer 32. Haftada tansiyon problemi başladı. Tansiyonum yüksek çıkıyordu. İyice yorulmuştum artık.. her şey üst üste gelmişti. Bir gece biraz sancılarım vardı çok uyuyamadım filan ama ne olduğunu anlamadım ertesi gün randevum vardı zaten nstye girecektim. Doktor randevusuna gittim nstye girdim ara ara 20 30 civarında sancı çıktı sadece. Doktorla doğumu konuştuk sezaryen mi normal doğum mu diye. İkisinden de aşırı korkuyordum. haftaya gel tahlillerini yapalım kesin kararımızı verelim doğum hakkında dedi. Ama şekerin var miyomun var normali çok önermem dedi. Ben de akışa bırakmaya karar verdim nasıl oluyorsa öyle olsun süreç beni yönlendirsin istedim. Randevudan sonra akşam tekrar sancım başladı. Bu sefer daha yoğundu bekledim geçmedi gece 1e doğru hastaneye gittik. Eşim hastaneye giderken arabada sabah bebekle döneceğimiz hissediyorum dedi. Saçmalama dedim daha çok var öylesine miyom ağrısıdır dedim. Neyse hastaneye gittik nst yaptılar düzenli doğum sancım başlamış aslında. Tansiyon 16 çıktı. Hemen idrar testi yaptılar protein kaçağı mı var enfeksiyon mu var diye. İdrar temiz çıktı. Öyle olunca tahliller vs derken sabahına beni doğuma aldılar. Annem bile henüz gelmemişti bir anda doğuma gittim. Doğumdan aşırı korkuyordum titreyerek girdim doğuma. Belden iğne yaptılar ama 3 4 defada zor oldu ve iğneyi ben hissettim herkesin aksine. Dedim şimdiden böyleyse ben nasıl yapacağım bunu dedim. Bir anda bacaklarımı hissetmemeye başladım. Karnını siliyoruz dediler. Ben de sürekli soru soruyorum kendimi oyalamaya çalışıyorum. Acaba hissedecek miyim acaba bir şey olacak mı filan derken anestezi uzmanı birazdan bebeğin gelecek farkında mısın dedi inanamadım nasıl yani başladınız mı dedim. Derken bir anda bebeğim çıktı. Doktor dedi çok şanslısın bastırmama bile gerek kalmadı direk aldım dedi. Zaten biraz daha dursa keseyi yırtacakmış 😂 Hiçbir bastırma filan hissetmedim. Sonrasında bebeğimi yanağıma koydular mucize gibiydi.. Başardığıma inanamıyordum. Gözyaşları tabi sel oldu o arada 🥹 Sonra odama çıkardılar. İlk bir iki saat sürekli titredim. Ne kadar korktuysam artık. 4 tane serum ve iğnelerle geçti ilk gün. Benim için ayağa kalkmak filan aşırı zordu. Çok canım yandı. Ama 4 5 gün sonra her şey geçiyor ve alışıyorsunuz. Bu süreç bana şunu öğretti. Ne kadar sıkıntı yapsan da düşünsen de şöyle mi olacak böyle mi olacak. Ne kadar kötü şey yaşasanda bir şekilde olacak olan oluyor ve onu değiştiremiyoruz. Her zaman planladığımız gibi gitmiyor hayat. Akışa bırakmak ve akışa güvenmek gerekiyor. Buna inandığım ve kendimi bıraktığım anda bebişim geldi ve benim için böylesi gerçekten daha iyi oldu 🥰🥰