Merhaba güzel anneler, öncelikle ben hiç hamile kalmamış doğum yapmamış birisi olarak refakatci gözüyle ablamın doğum hikayesini yazmak istiyorum. Benim güzeller güzeli ablamın önceden iki düsügü vardı, üzgündü ve hiç beklemedikleri bir zaman tekrar hamile kaldı ve ikiz olduklarını öğrendik. Dedik rabbim alır ama en güzelinide verir. Serüven bu şekilde başladı. Ablamıda görseniz minyon tipli kilo almayan minnoş bir kız dedik bu nasıl taşır bu iki bıldırcını falan bunlar tabi işin espirisi. Çok zor bir hamilelik oldu tekrar düsük tehlikesi oldu kanamalar oldu günlece hastanede yattı feci bir hamilelikti. O minyon kız çok dirayetli çıktı ve hamileliğinin 29. Haftasına kadar geldi… iki hafta önce akşamüstü görüntülüdeyiz bana sancısı olduğunu söyledi ama hastaneye gerek yok geçer falan filan diye geçiştirsede ben kesinlikle olmaz diyerek gitmesi için baskı yaptım. İyi ki de yapmısım bizim iki oğlan erkenci çıktı maalesef erkenden doğmaya karar vermişler ikiz burcu olcaz diye depinmişler içerde. Sonra doktor bir tanesinin gelişim geriliğinden dolayı 26 haftalık bebeğin gelişiminde olduğunu diğerinin 29 olduğunu söyledi. Daha çok kücüklerdi ve riskliydi. maalesef ablamın olduğu şehirde de kuvezi boş olan bir hastane yoktu, doktorlar hemen 112 nin götürebileceği hastaneleri araştırmaya başladilar ve istanbulda buldular. Vakit kaybetmeden hemen sevk ettiler tabi bunlar olurken ben çoktan bavulu hazırlamıştım😀 hemen biletimi aldım yola koyuldum herkes bir yandan seferber oldu hastaneye geçiyordu.(annem kanser hastası olduğu için gelemedi) gece 2 gibi hastanedeydim, hemen ablamın odasını buldum, güzelce destek oldum. Sohbet muhabbet derken sabah 6 olmuştu nts mi nst mi bilmiyorum ona bagladılar kalp atışları gayet iyiydi, neyse velhasıl kelam ablama seçenek sunuldu ya ikisini de riske atıp doğuracaktı ya da bir tanesini gözden çıkaracaktı diğer 29 haftalık olanı büyüteceklerdi zamanında alacaklardı öteki bebekte kalbi durabilir gelişmeyebilirdi ama ablam asla seçim yapamam diyip ikisinide alalım dedi. Hemen apar topar hazılanıldı falan ablamı yolcu ettik o ameliyathaneden yollarken zaten ağlıyordu üzgündü hiç hamileliğini yaşayamamanın yanında bir de böyle bir doğuma girdiği için psikolojisi hiç iyi değildi. Bizde başladık ameliyathane önünde beklemeye, ben eniştem ve ablamın görümcesi, 20 dk sonra bir baktık küvezde bebekler Allahım o anı hiç unutamıyorum yani birisi 800 gram birisi 1400 abi yok yani o halde bile gözleri açmışlar simsiyah bakınıyorlardı orda onları öpmek istedim. Gördük ettik gittiler falan ablamda bi 10 dk sonra çıktı, tabi bahtsız ablam tam uyuşmamış kız daha cıkar cıkmaz ağrısı başladı felaket titriyordu sancısı çoktu falan filan derken geçti zaman biraz daha iyi oldu. Bebekler daha
da iyi olsun diye süt sağdık ettik tabi bize görüş yasak sadece anne baba görebilirmiş o da haftada iki gün neyse ablamın yanında ben kaldım. Gercekten yanınızda herseyi yapabilecek her yerinizi görecek birisi kalmalı bu yüzden kaynanayı istememek çok doğal. Saatler gecti sonda cikti ben ablamı tuvalete götürdum pedini degistirdim temizledim falan yürüttüm ettim herseyinde kalktım yardımcı oldum bu sekilde oldu yani sonra hastaneye bir km yakınlıkta halamızın evi var oraya gectik iki haftadir süt sağıp sağıp götürüyoruz bende hala ablamlayım bırakmadım aşkitomu bakıyorum ve şunu demek istiyorum bebeklerinizin isimli cıkıslarıymış, sizin lohusa sabahlıgınızmış, oda süslemesiymiş istediginiz seylerin rast gitmemesi sizi üzmesin ablamın hiçbiri olmadı ameliyattan cıktı normal tişört giydi etti ve aramızda dedik bebekler iyi olsunda gerisi önemsiz…. gercekten önemli olan siz ve bebekler güzel anneler lütfen kafaniza takmayın ve keyfini cikarmaya bakin 🥰