Selam kızlar, 26. Haftadayım, 12. Haftadan beri ailem dediğim insanlara, özellikle anneme birsey oldu, kanlı bıçaklı düşmanım gibi, yani annem tarafından yalnızım, asla görüşmüyorum, görüşmekte istemiyorum, babam yok, kayınvalidem cahil ve soğuk bir insan, eşimede bi haller oldu melek gibi adam, bir dediğimi iki etmeyen adam sabırsız tahammülsüz biri oldu ben delirip bagırmaya basladıgım zaman anca ne yaptıgının farkına varıyor. Kardesim ergen oda benmle kalıyor, o deseniz tribi ayrı, önüne gelen düşüncesizce davranıyor, kırıyor, sesini yükseltiyor bana resmen. Kendimi cok çaresiz ve değersiz hissetmeye başladım. Otobüste bile hamile kadınlara ayrıcalık varken bana bu en sevdiklermin yaptıklarına dayanamıyorum artık. 2 gündür ağlıyorum, kırıyorum döküyorum en ufak birseyde, bu değersizlik hissine asla tahammül edemiyorum artık. Hamile kalmamla kasten başladılar sanki. Bebeğime, doğumuna ve sonrasına odaklanacagıma ben neden sevilmiyorum neden bu kadar yalnızım diye düşünüyorum. Depresyonda mıyım yoksa cidden lanet insanların arasında mı kaldım bilemiyorum. Bebeğime zarar gelicek diye korktukca etrafımdaki vicdansızlara dahada bileniyorum, sinirim kontrolden cıkıyor iyice. Duygularımı nasıl kontrol edicem, kendimi nasıl toparlıycam bilmiyorum. Bende bu kadar sabır tahammül simir kalmamısken ben yavruma nasıl bakıcam yeticem.