Herkese merhaba kızlar, 29 nisan saat 10:33′te bende oğluma kavuştum 💙 saat 08:00 sırasında hastaneye yatışım yapıldı, ilk olarak kalp rahatsızlığım olduğu için doğumdan öncede serum ile ilaç verildi ameliyat ortamında enfeksiyon kapmamam için. Normalde o kadar stres yapan ve panik olan bir yapım vardı ki o gün için çok dua ettim sakin olmak için çok şükür rabbim kabul etti öyle bir sakinlik çöktü ki üzerime. serum takıldı onun öncesinde giyindim tabi sonra nstye girdim falan derken almaya geldiler 🙈 eşim yanımda ikimizde heyecandan öleceğiz resmen. Ameliyathaneye indik, orada 15 dakika kadar bekledik benden önceki doğumun bitmesi temizlenmesi falan derken sıra artık bana geldi 😍 girdik içeri o kadar ama o kadar mükemmel bir ekip vardı ki, bana herşeyi anlattılar iğneyi vururken asla acımadı 2 defa denediler hatta olması için. Sonra tansiyon aleti vs vs aletler takıldı. Sondayı ben uyuştuktan sonra istemiştim, onu da o şekilde taktılar. Herşey hazır, doktorumu çağırdılar efsane bir mide bulantım oldu onun yanında birde öksürük tutmasın mı 🤦🏼♀️ hemen başımdaki anesteziye söyledim belki 7 8 defa ilaç yaptı öyle geçti. Ardından canım doktorum geldii, orda konuştuk vs aklıma asla başladınız mı veya ne zaman başlayacaksınız diye sormak bile gelmedi 😂 bu arada bastırmaları asla hissetmedim, burada hissediliyor diye okuyunca kendimce hala bastırmadılar çoğu ne zaman çıkaracaklar falan diyordum ki kedi miyavlaması gibi bir ses duydum 😪 allahım kalbim öyle bir atmaya başladı ki ondan sonra doktorum bebeğimle konuşmaya başlayınca anladım ki artık bebeğimi çıkaracaklar 😍 bu arada ben asla bastırma çekiştirme hissetmedim. 37+3 haftalıkken doğum yaptım bebeğim kanalda olduğu için, ondan dolayı da hissetmemiş olabilirim. Her neyse doktorum doğum saatini söyledi, bebeğimle fotoğraf falan çekilip hemen yanıma getirdi aynı şekilde bizde fotoğraf video derken bebeğimi giydirmek için aldılar eşime götürdüler. Ondan sonra tekrar yanıma geldi, dikiş atılırken ebe mememe koyup bebeğimi emzirdim. Aslında en heyecanlı kısım burada başlıyor 💙 dikişlerim bitti yatağıma geçirdiler bebeğimi koluma yatırdılar ve odaya çıkacağız, kapıda eşim ailem herkes orada insan orada daha da çok duygusallaşıyor. Odaya çıktık 2 saat kadar içinde artık ayaklarım açılmaya başladı ve ilginç bir şekilde benim uyuşukluğum tam geçmeden gazımı çıkardım çok şükür. Ondan sonra ebe geldi bastırma işlemi yaptı, dediğim gibi daha tam uyuşukluğum geçmediği için çok birşey anlamadım. Ondan sonra komposto falan getirdiler, onun dışında kahve içip bitter yedim hep çok şükür baş ağrım olmadı. Bir kaç saat sonra yine ebe geldi bu sefer uyuşukluğum tamamen geçmişti yine bastırma işlemi yaptı ama yine hiç birşey anlamadım desem yeridir. Ve ondan sonra artık kalkmam gerekti, ilk olarak yarım saat oturttular, yarım saat sonunda kalkmamı istediler. Zor olmuyor mu, tabiki zor oluyor fakat bir şekilde geçiyor gerçekten. Ben ağrıdan ziyade dikişlerimin açılmasından korktuğum için o konuda çok kastım kendimi sakın siz öyle yapmayın. Öyle böyle derken yarını da saat 12de taburcu olduk. Benim hikayemde böyleydi, sakın stres yapmayın o an o kadar hızlı ve güzel geçiyor ki hiç birşey anlamıyorsunuz. Biz yarın tam 1 aylık oluyoruz, o kadar güzel bir duygu ki rabbim isteyen, dileyen herkese nasip etsin inşallah 🤲🏻💙