22 Mayıs gece 4 civarı az az suyum gelmesiyle uyandım. 6ya kadar evde oyalandim ama sancım vs hiç bişey yoktu. Sonrasında nişanım geldi pembe bı şekilde. Eşimi uyandırdım ve hastaneye gittik. 37+5. Haftadaydık. Kendi doktorum yoktu. Suyumun çok az olduğunu rahmin hic yumusamadigini ve bebeğin kalp atışlarının tehlikeye gireceğini söyledi doktor ve hemen yatış verdi. En son aksam yemek yediğim için de sorun olmadı. Hemen önlük giydim anestezi ekibi hazırlandı. Sondayı takmak için geldiler ve uyustuktan sonra takılmasını istediğimi söyledim 7.50 gibi ameliyathaneye indim. Spinal iğnesi hiç acitmadi. Başımdaki anestezi uzmanı çok iyiydi. Her aşamayı tek tek anlattı. Ben uyuşmadim diye sayiklarken bir anda ağlama sesi geldi ve kızımı kucağıma verdiler. O kadar güzeldi ki gerçekten anlattıkları kadar varmış. Sonra kızımı odaya çıkardılar ve anestezi doktoru bundan sonrası kesme biçme sıkıcı vs diyerek benimle konuştu. Yarım saat daha kaldıktan sonra odama çıktım. 6 saat boyunca hiç kalkmadim sonda takiliydi ağrım da yoktu. Sonrasında hemşire geldi ve alttan iki üç kere içimi temizledi kum torbasını aldı ve bir kez karnıma bastırdı abarttiklari kadar değildi ama en can yakan kısmı bu olabilir. Sonra üstümü giydirdi ve yürüttü. İlk başta biraz zordu ama sonradan hiç pes etmeden yürüdüm. Sadece kızımı emzirmede bı tık zorlandım oda karnımın ağrısından sebep pozisyon alamadım. Pazartesi günü de saat 4de taburcu olduk. İşte benim doğum hikayem. Bana bu anları musmuslu hatırlama sebep olan bütün hastane ekibindn Allah razı olsun. Neler okuduk umarım herkesin doğumu çok kolay ve güzel bı şekilde geçer. ♥️💃