Biraz geç oluyor ama alışma süreci ve toparlanma derken ancak yazabiliyorum 22 Mart günü hafif hafif regl ağrısı gibi bir ağrı gün boyu beni rahatsız etti fakat çok sancılı değildi onemsemedim 39+2ydim hiç doguramiycakmisim gibi geliyordu evdeki herkes bı umutla dogurucam mı diye bekliyodu artık akşama doğru eşim askeri personel ve son ayimda yanımda olamadı fakat biz artık günüm doluyor diye 22sinin akşamına biletini almıştık gelecekti tek isteğim hamileliğim boyunca eşimin doğum esnasında yanımda olmasıydı ufak ufak sancılar vuruyodu ama çok umursamıyorum tabi ben günlük işlere devam ediyorum lavaboya girdiğimde nisanimin geldiğini gördüm bir hafta öncesinde yine gelmişti ama birşey olmadığı için bunu da onemsemedim ve çıktım bu Nisan akşama kadar azar azar gelemeye devam etti eşim geldi akşamına benim güzel oğlum babasıni beklemiş meğerse biz eşim ailemle birlikte yemeği yedik kalktıktan sonra benim belimden başlayıp kasigima kadar vuran ufak ufak şiddetlenmeye başlayan sancılarım olmaya başladı yürüyorum masaj yapıyorlar belime ama geçmiyor bu biraz farklı olduğu için ve nişan da sürekli olarak gelemye başladığı için doktorumu aradım hemen durumu anlattım ve hemen gelmemizi kontrol etmesi gerektiğini söyledi biz tabi hastane çantamiz bütün ihtiyaçlarımızı alıp çıktık yola nolur nolmaz diyerek ama ben yine diyorum ki geri geleceğiz yine doguramiycam ben gittiğimizde iki doktor tarafından alttan muayene edilerek bir santimlik bir açılma olduğu fakat sancı gözükmedigi söylendi ama doktor yatış oneriyorum kal takip edelim dedi kabul etmedim ve kayınvalideme geçtik eşimle o akşam doğum yapacağım hastaneye yakın olduğu için nolur nolmaz hemen yetiselim diye akşam oturduk o aynı şekilde hissettiğim Ağrida bir artış olmadan 12ye kadar devam etti 12de yattıktan sonra uykudan uyandıran bı ağrı sancı artık tam kavrayamadigim bı şekilde uyandım gidip gelen bi sancı var biraz kalktım yürüdüm ama düzenli bı şekilde vuruyor ve bu sefer regli ağrısı gibi bişey değil o sancı girdiğinde oturarak asla karşılayamıyorum hemen uygulamanın sancı sayarini açtım saat 1den gece 3e kadar sancıyla evde dolandim durdum fakat zaman kavramı tamamen kayboluyor saate bakıyorum bı sonraki bakmamda bana beş dakika gibi gelen süre 30 dakika gösteriyor her seferinde daha da hızlı geçmeye başladı Allah yardım ediyor çok şükür tabi iyice artınca eşim kayınvalideme kayınbabamlara haber verdi herşeyi tekrar toparlayıp hastaneye gittik 3.10 civarıydı giriş yaptık hemşireler beni sancı halinde görünce hemen işlemleri başlatıp beni yatırdılar nstye bağladılar ve alttan kontrol ettiler yine ve benim düşüncem bu alttan bakilmalar kesinlikle acilmanizi daha da arttırıyor iki santim dedi açıklığıma ve o an tek düşündüğüm sadece bir santim mı yani tabi git gide ağırlaşıyor eşim annem yanımdalar nstye bağlı olduğum için kalkamıyorum ama asla yatarak karşılayamıyorum sanciyi bir bağlayıp bir çıkarıyorlar yürümek istediğim için hastanenin koridorunu eşimle beraber yürüyoruz bı yandan masaj yapıyor bı nebze rahatlatıyor agrimi saat dört oldu beş oldu derken benim acilmam gece 3ten sabah 7ye kadar 7 santim oldu aslında doktorum hep bana ilk doğum ve biraz kilolu olduğum için uzun saatler surebilecegini buna hazırlıklı olmami söylemişti fakat biz dört saatte 7 santimi görmüştük bu çok güzel bı ilerlemeydi annemi sayikliyorum sürekli o sancı anında tek hatırladığım bu eşim ellerimi tutuyor epidural istediğimi söyledim anestezi uzmanı gelip Epidurali yaptı tabiki onunda bir acısı ağrısı oluyor ama inanın o anki sancıyla hiç bişey gözünüze gelmiyor tek ki biraz olsun hafiflesin diyorsunuz yarım saat geçtikten sonra benim 8 santim acilmam oldu ve acil doğumhaneye indirildim sakın ıkınma denildi doktor geldi kontrol etti sonrasında bı kaç kişiyi daha çağırdı onlar da baktı sonra doktor sakin ol ama ben elimi uzattikca bebek kendini geri çekiyor bu aslında herşey çok güzel ilerliyordu ama bu şekilde ben onu kendini geri ittikce çekmeye calsiirsam ona zarar verebilirim omuzları başı gibi şeyler anlattı ama tabi ben hep kendimi normal doğum odakladigim ve 8 santime kadar o sanciyi çektiğim için asla sezeryan düşünmedim istemedim doktor sen istersen bı saat daha bekleyelim ama pek bişey değişeceğini sanmıyorum dedi ben beklemek istedim sonra o çıkıp ardından eşim ve annem girdi bebek için hangisi sağlıkliysa siz nasıl iyi olacaksanız o şekilde olsun dediler konuştuk biraz ve tamam dedim beni hemen aldılar ve tekrar bı anestezi bu sefer bleden aşağım tamamen uyuştu ağlıyorum bir yandan korkuyorum bı yandan heyecan ben ne olduğunu anlamadan bı bakiverdim oğlum koynumdaydi onu hissetmek iyi olduğunu görmek kadar güzel birşey yok bu tarifi olmayan bir duygu onu giydirilerken hep gözüm ondaydi benim de o sırada dikislerim atılıyordu onu cikardilar odamıza ben biran önce bitsin diye doktora yalvarıyorum tabi bebeğime kavuşmak için ve işte benim de mucizem bu şekilde geldi şunu çok iyi anladım ki bütün süreci yöneten bebek ve ona ayak uydurmak gerekiyor birde her kadın tabiki normal doğum ister fakat hep buna sartlamayin kedinizi sonrasında bu şekilde sürprizler olunca damdan düşmüş gibi oluyorsunuz Allah isteyen herkese nasip etsin bu güzel duyguyu inşallah 🤍🙏