Hamileliğimi öğrendiğimde herşeyin çok güzel olacağını, güzel bir hamilelik sürecinin beni bekleyeceğini sanıyordum. 1.5 aylıkken düşük kanamam oldu hastanede yattım ve 3. Aya kadar ayaklanmadım sonrasında tam düzeldim herşey artık yolunda zor olanı atlatım derken 16. Haftada bebeğimin cinsiyetini öğrendiğim gün tekrar kanama yaşadım. Gece gece hastane hastane dolaştık eşimle. Bebek yaşıyor mu diye şüphe ettiler. Ve hastaneye bile yatırmadan( hastane ihmalkarlığı) eve döndük. Sabaha kadar kanamam oldu. 1 hafta boyunca yoğun kanamalarım oldu. Bebek düşer dediler kürtaja alırız dediler. Düşünün 4 aylık kocaman bir bebek olmuş. Nasıl benden öylece gitmesine sakin kalabilirdim. Kanama alanım vardı bebeğin eşi rahim ağzını kapatmış plasentadan kaynaklı kanamamda vardı. Doktor ayakta bile gezme durumun çok riskli dedi. Tüm güzel hayallerim tamamen gitmişti. Hergün birşey olacak mı korkusuyla yaşıyordum. 5.5 ay evde yattım yani ağladım, psikolojik olarak etkilendim, eşime dostuma sataştım. Çok çok zor günlerdi. Hiç umudum yokken ayrıntılı ultrasonda bebeğin eşinin yukarı çıktığını ve risk oluşturmadığını söylediler. Hala korktum hala da korkuyorum. Zor geçen 5.5 ayın sonunda son 99 gün kaldı artık. Şuan risk bulunmasa da beni öyle etkilemiş ki herşeye dikkat edip herşeye temkinli davranıyorum. Düşük riskime zor hamileliğime inanmayan boş boş konuşan akrabaları hiç söylemiyorum :) sabrın sonu selamettir güzel günlere az kaldı inanıyorum. Meğer imtihanmış hepsi Rabbim bin kez hamd olsun bu günler için. Sizinle de paylaşmak istedim bu durumu. Ağlamalı, korkulu günlerim geride kaldı sadece bebeğimi sağlıklıca kucağıma almak istiyorum. Tüm riskli gebelik geçiren anneler inanın sabrın sonu selamet. O minikler için herşeye değer ❤️