Bu hafta mı gelir haftaya mı derken, bayramın ikinci günü bi anda tüm aile beraber yazlıkta yemek yerken suyum geldi. Suyum gelmeden önce hiçbir belirti yaşamadığımı belirtmek isterim, başka şeyler bekledim hep çünkü yok enerjik olurum, nişan gelebilir falan gibi. Benim küt diye suyum geldi. Önceki gün de bayram ziyaretlerine gittim baya bi merdiven çıkmıştım bu durumu tetiklemiş olabilir😂 başından beri, her şey normal gidiyorsa normal düşünüyorduk doktorum ve ben. Öyle de oldu, çatı muayenesine girdim, yapabilirsin dedi, bekleyelim artık doğumu dedi. Otururken aniden adet olmuşum gibi küçük bi sıcaklık geldi. Ben de nişan geldi sandım, ilk gebelik olduğu için bi gerildim bunu hissedince, tuvalete gidip bakayım dedim ayağa kalktığım gibi su boşalmaya başladı. Ve ben suyum gelir de anlamazsam diye çok korkuyordum pek mümkün değilmiş bu galiba😁 ardından eşimin ailesi benim ailem hemen herkes çok mutlu oldular yola çıkalm hemen diye ben şoktayım ağlamaya başladım, doktorumu aradık, panik edecek bi durum yok eve gidin üstünü değiş, istersen bi duş al çantanı alıp hastaneye gel dedi, böyle konuşması rahatlatıcı yani daha vakit var gibisinden. Ebeyi de yönlendiriyorum yanına gelecek sonra da ben gelicem dedi. Çıktık yola, yolda hala su gelmeye devam ediyor, hastaneye gittik yatışım yapıldı. Doktor su geldiği için 24 saat içinde doğum yapılması gerektiğini söyledi bebek sağlığı açısından. Sonra başladım sancıları beklemeye. Hiçbi şeyim yoktu diyorum ki oh ne güzel inşallah böyle devam eder bi anda da doğururum. Hastaneye yattığımda saat akşam 7 idi. Gece 1 gibi adet sancısı düzeyinde sancılar başladı, düzensiz. Sonra düzenli gelmeye başladılar, sayıyorum 5 dakikada bir ve hakikaten 25-30 saniye sürüyor. Dedim ki ne güzel ara ara gelip duran bi ağrı, yapabilirim bunu. Saat 3’e doğru sancılar baya arttı, 30 a kadar sayıyorum sonra rahatlıyorum, nst ye bağlıyım, 3 kez alttan muayene ettiler ilk gittiğimde 1,5 cm, saat 10 gibi 2 oldu, gece sancılarım dayanılmayacak eşiğe geldiğinde 3 tü, ben bunu gördükçe biraz ümitsizliğe kapıldım sürekli daha şiddetlisinin geleceğini düşünmek beni biraz gerdi. Bebeğin kalp atışları da hızlı çıktı o yüzden ne pilates ne bişey full nst ye bağlanıp duruyorum yatarak sancı çekiyorum. Sabah 5-6 civarları sancıları nefes alıp vererek bağıra bağıra çıkarmaya başladım, ağrıdan yüzüm uyuşmaya başladı ve gerçekten tahammül edemeyecek kıvama geldim, aşırı sinirli ve gergindim, bi muayene edelim dediler, ben epidural için 5 cm açıklık bekliyordum geceden beri, 5 cm olmuş dediler ama o an gerçekten dayanamadım ebeye doktorumu aramasını, normal yapmak istemediğimi söyledim, beni eyledi gibi biraz, tamam tamam arıycam falan dedi ama aradığı falan da yok, bu durum daha da gerdi beni. Çıldırdım kadına bağırmaya başladım arasana diye. Aramadın biliyorum diyorum kadın tip tip bakıyor…. En son ben zorla hoparlörle arattım hakkaten doktorum uykudan uyandı resmen, tamam geliyorum hemen dedi evi de yakın hastaneye saat 6.30 o yarım saat bana 7 saat gibi geldi, bayıltın beni diye bağrıyorum acımasın diye kimse oralı değil, her şeyin bi prosedürü var kafamıza göre yapamayız diyorlar, annem eşim falan var o kadar çaresiz ki herkes ben ağlıyorum bağrıyorum, biri bişey dese sinirleniyorum, ebe geldi epidural yapabiliriz artık diyor istemiyorum ya diye bağrıyorum ameliyathaneye alın beni artık önce bayıltın doktor sonra gelsin napiyim diyorum yok, neyse doktor geldi dediler saat 7’de.. bunun üstüne yine odada bekletiyolar beni ameliyathane hazırlanıcakmış, küfürler ediyorum içimden… sancılar dakikada 1 e düştü resmen, sayıyorum nefes alıyorum artık nefes de alamıyordum, bu arada 5 cm açıklık var dediler ama bebeğin kafası yola girmemiş de. Sonra hadi gidiyoruz dediler ameliyathaneye, asansörde bana kağıt imzalattılar anestezi kabul ediyorum diye kalemi nasıl tuttum tüm kağıda çizgiler çizdim fırlattım acıdan sancıdan kalemi…. Sonra ameliyathaneye girdik, tam oh şimdi geçicek diyorum yeniden sancı geliyor deliricem, doktorumu gördüm geldi buradayım ben sakin ol bak şimdi alıcaz dedi, bayıltın beni diyorum deliricem ağrıdan, hayır neden bayılasın ya spinal yapalım bebeği gör dedi, ya napıyosanız yapın hadi diye bağrıyodum en son doktora… en son beni aldılar ameliyat masasına, spinal iğnesini yapcaklar belini bük dediler büktüm karnım sızlıyor zaten, arkamdaki anestezi uzmanı iğneyi soktu acısını hissettim yok bu iğne değil bilmem kaç numarayı getir dedi, iğneyi çıkardı ULAN GELDİ Mİ YENİDEN Bİ SANCI DAHA, Bitti dedikçe yenisi geliyor, sancı başladı dedim tamam bekliyoruz bittiği an yapıcaz iğneyi dedi, allahım son sancı son sancı diyerek o iğrenç ağrıyı da geçirdim bastılar iğneyi, bacaklarım karıncalanmaya ardından hemen uyuşmaya başladı çok şükür… o anı anlatamam, 7 saatlik sancının verdiği yorgunluk bitkinlikle tıpkı bi mal gibiyim, boş gözlerle bakıyorum bebeğim doğdu, yanıma koydular, yine donuk garip bişeyim.. bebeğimi götürdüler benim karnımı diktiler, titremeye başladım nedense iğnenin etkisi olabilir falan dediler, sonra her şey bitti beni odaya çıkardılar, herkes bana bakıyo ben bomboş bakıyorum, bebeği getirdiler yanıma koydular ben yine odun gibiyim.. yani o ağrıyı çekeceğime sezeryan yapar mıydım yapardım, neyse her işte bi hayır var diyelim, herkesin ağrı eşiği de farklı, ben kendime güvenmiştim ama olmadı, en azından denedin diyor herkes, belki de öyledir bilmiyorum.. ama sezeryana kafa rahat girmiş olmayı tercih ederdim, normal doğum sancısının çoğunu çekip o yorgunluk bitkinlikle çok acayip oldu benim için.. Şimdi 10 günlük olduk, çok şükür iyi gidiyor, azıcık bi yerim sızlasa neyse doğum sancısını düşün diyorum😂 artık çoğu şeye bağışıklık kazanmış gibiyim.. bunlar tabi ki benim için geçerli, çoğu insanın dayanabildiği bi sancı bu, ama ben dayanamadım 🤷🏼♀️