Kızlar öncelikle merhaba.. Aylardır her an buradaydım her şeyi paylaştım sordum, içimi rahatlatan fikir veren herkese tekrar son son teşekkür ediyorum.. Gelelim Duru civcivimin gelişine..
Ben senelerce uğraş sonucu asilama ile hamile kaldim.. Benim rahmimde perde olduğu için zorlu bı hamilelik geçirdim hep lekem kanamam ağrım vardı hep yattım.. Erken doğum riskim vardi düşük riskim vardı hep bu çocuğumda gidecek diyordum ilki geçen sene düşük oldu.. neyse 35 haftalık olduk öyle böyle doktor dedi ki artık rahimde yer yok buyuyemiyor karın gelişimi durmuş 34te.. 37 de alalım dedi.. o zamana gelirse normal olsun gelmezse sezaryen olsun dedi .. eğer sezaryen olursam perdede alınacaktı bende sezaryeni tercih ettim neyse gün aldım tam 37 haftalikkene.. gün geldi gittim sabah yedide yatış yapmaya.. dokuzda da ameliyat var.. ama gün aldıktan sonra öyle heyecanlıyım öyle korkuyorum ki hep diyorum ki ya kızım çıkamayacak doğumdan ya da ben.. herkese vasiyet veriyorum kızımla ilgili falan.. hemşireler beni almaya geldi o zaman başladım ağlamaya neyse indik ameliyathaneye.. sonradan doktorum geldi anestezici geldi bir sürü insan vs.. spinal ignesinden ayrı korkuyorum her şeyden korkuyorum ağlıyorum.. hepsi o kadar iyiydi ki anlatamam ignem o kadar az acıdı ki çok şaşırdım.. gerçekten damar yolum daha çok acımıştı.. daha bacaklarımı sedyeye almadan sıcaklık geldi beni yatırdılar tekrar ben yanımda elimi tutan kadına yalvarıyorum ben uyusmadim diye.. doktorum ayağın kalkıyor mu dedi evet dedim kaldırdım anestezi doktoru da AA baksana tavana değecek ayağı dedi güldük meğer uyusmusum.. doktorum karnıma bastırıyor ben nasıl bağırıyorum doktorda kesecek yer arıyorum dedi ama baskı o kadar canımı yaktı ki kalbim sıkıştı aradan bir dakika gecti elimi tutan kadın sanırım anesteziciydi tam bilmiyorum artık başlasın mı doktor dedi evet artık başlasın diyordum ki bı ağlama sesi meğer kesilmisim kızım bile çıkmış.. sonra battaniyeye sarıp yanıma getirdiler ama nasıl ay parçası gibi.. yanağıma koydular kızım direk sustu bı gözünü açıp bana baktı o anı tarif bile edemem.. asla da kelime bulamam anlatmaya.. sonra kızımı odama çıkardılar benim kalan operasyonumu tamamladılar diktiler odaya çıktım ama sanki bı omur bekledim o yarım saat geçmedi.. on dakika sonra ayağım karıncalanmaya başladı uyuşukluk yavaş yavaş geçti yarım saat sonra falan ağrım başladı hemen iğneler serumlar.. yalana gerek yok yaklaşık iki saat dehşet ağrı çektim sonradan hafifledi.. ilk kalkışta o kadar zor olmadı canım yandı ama dayanilmayacak gibi değildi saat sabah onda ameliyattan çıktım öğlene bir şeyim kalmamıştı sadece bıçak yarasi ağrı acı oluyor haliyle.. sonrasında çok yatmadım ben canım yandı ama gezdim sürekli bol bol su içtim komposto içtim.. gazımı maalesef o kadar yürümeme rağmen ertesi gün çıkarttım ama o geceyi o kadar rahat geçirmemin tek nedeni kesinlikle sürekli yatmamamdi.. gece boyu kızımı izledim öptüm kokladım sadece yatarken kalkarken destek aldım.. Perşembe günü ameliyat oldum sadece biraz sancilarim vardı büyük tuvaletime anca bugün çıkabildim onun da etkisi varmış şimdi daha iyiyim.. persembeden beri bebeğim hep yanımda yanımda annem ablamlar eşim görümcem kayınvalidem var ama her şeyiyle kendim ilgilenmek istedim öyle yapıyorum.. bu muhteşem bir şeymiş.. rabbim herkese nasip etsin inşallah.. o kadar pozitif bı doğumum oldu ki sizinle de paylaşmak istedim korkularınız hafifler diye.. sorularınız varsa da alabilirim son son çünkü yakında happy kidse geçeceğim.. 🥲