yeliz007 Hiç nazlı bir insan değilim, hamilelikle alakası yok. O kadar alışmışım ki kendi işimi kendim görmeye, en tahammül edemediğim şey birilerine muhtaç olmak veya birilerinden bir şeyler beklemek/istemek. İnsanlar bu huyumu bildiği için bir şeye ihtiyacın var mı, şunu yapalım mı diye sormaz çünkü hepsi cevabını bilirler “Hayır, hiçbir şeye ihtiyacım yok”
Eşim senin canının hiç kıymeti yok mu der, bir kere nazlan bir işide beceremiyorum de der ama yok hiç bana göre değil. Gel gelelim ki ben böyle oldukça hamilelikte hep bir şeyleri yapmam yasak/riskliydi. İlk 3 ay düşük tehlikem vardı ve temizliğimi doğru düzgün yapamıyordum, tam rahata erdim derken pat diye serklaj oldum. Şimdi de sadece eşime yaptırıyorum, evime gelen bir bulaşık yıkayan olunca bile keyfim kaçıyor. Neden böyle ketum bir insanım bilmiyorum, bazen çok istiyorum her derdimde birini arayıp yardım istemek ama beceremiyorum😂