Perşembe günü 39+1 de kontrol için gittiğimizde doktorum suyumun azaldığını söyledi ve yatışım yapıldı. O kadar şaşkındım ki yani bugün doğacak mı dedim. Ailelerimizi aradık ben o kadar heyecanlandım ki ağlamaya başladım. Ben odaya çıktım üstümü giyinmeye eşim işlemleri başlatmaya başladı. Sabah 9.30 dan alttan açılma sağlayacak bir ilaç verildi, saat 16:00 da suni sancı verildi ama açıklığım 1 cm den ileri geçmedi. Belli bi yerden sonra artık çok yoruluyorsunuz sezaryana geçmek istiyorsunuz kızlar, Ben saat 17:00 gibi sezeryana alındım, o kadar şaşkındım ki ameliyathanede yatağım sürülürken ekip benimle ilgilenmeye başlayınca şok halde etrafı izledim .. Sonra spinal iğnesi vuruldu. Acısı tolere edilebilir. Sonra kızımı gördüm doktorum gösterdi o an ağladığı için onu gördüğüm için çok mutluydum bi an önce kucağıma vermelerimi bekledim. Bekledim bekledim çocuk doktoru kucağa vermiyoruz yukarı çıkıyoruz dedi. O zaman bişiler ters gitti anladım. Bebeğim iyimi diyorum sesim çıkmıyor sesimi duyuramıyorum. Doktorların konuşmasını duyuyorum aslında iyiydi falan diye, telefon açtılar falan, konuşmaları dinliyorum. Doktorum bebeğini küveze almışlar dedi. Kafam allak bullak oldu. Sonra ameliyat bitti odaya çıkardılar oda da sadece kayınvalidem var, ben içeri girdim ağlıyor..ben onu görünce ağlamaya başladım eşimi istedim. Çok kötü birşey oldu sandım. Sonra kendi annem geldi bebek oksijensiz kalmış merak etme kızım iyi olacak dedi o kadar korktum ki. Annem doktoru yanlış anlamış benim aklıma neler geldi neler oksijensiz kaldı diyince… Eşimi istedim..eşim hala bebeğin yanında.. Sonra bi yandan millet telefona arıyor.. 4.5. Telefon ve konuşmadan sonra çıldırmaya başladım, bağırdım çağırdım telefon sesi duymak istemiyorum eşimi çağrın diye. Anneleri odadan aldılar. Eşim geldi annemin anlattığı gibi bi durum yokmuş, bebek ciğerindeki suyu atamadığı için %70 sezeryan doğumda olan yaş akciğer diye bi durum varmış, enfeksiyonu vs yokmuş şükürler olsun. O gece bebeğimi görebilmek için 8 saat bekledim. 8 saat boyunca ağladım. Bebeğimi gördüm sonra rahatladım gerçekten bi sorun gözükmüyordu. Çok şükür bebeğim 1 gün oksijen desteği 2 gün beslenme takibi için yoğun bakımda tedbir amaçlı durdu. 2. Günü bebeğimi emzirdim. En kötüsü günde 1-2 kere görebilmekti. Ama herşeyde bi hayır var, 3 gün boyunca ağrılarım azaldı toparlandım. Şimdi evdeyiz anneliğe alışıyorum..her doğumun özel hikayesi vardır. Benimki böyleydi. Uzun oldu. Şükürler olsun mutluyuz..allahım herkese sağlıklı ve sorunsuz doğum nasip etsin.