Merhaba kızlar aradan 25 gün geçti ancak yazabildim. Çünkü inanılmaz derecede bir yoğunluk başladı hayatımda. Neyse buraya hikaye yazabilecek miyim pozitif olucak mı diye diye kendimi yedim 9 ay boyunca. Beni en çok korkutann panik atağımdı ya doğum esnasında gelirs diye açıkçası normal doğum yapmak istemiyordum. Bebeğimin 35. Haftada boynunda 3 ten fazla kordon gördü doktorum ve suyum sınırdaydı haftaya alalım dedi 16 Mart sabahı yatış için hastahaneye gittiğimde son dakika tekrar bi bakalım dedik ve mucize olmuştu tüm kordonlar çıkmıştı. Eve geri döndüm. 39 u bekleriz dedik ama öyle olmadı. 37 de suyum çok çok azalmış ve bir tur yine kordon dolamıştı. Doktoruma göre karnım küçük bebeğin yeri az ve kordonum uzunmuş bundan kaynaklı dolanıyormuş neyse 3 gün sonrasına gün verdi 37+3 de hastahaneye yatışım yapıldı. Ama ben daha odada tirriyoum korkudan nasıl olacak diye. Hatta bi ara annemle eşime şimdi gidelim sonra doğururum ben gitmek istiyorum felan dedim 🤭🤭 Sıra geldi doğumaaa önce iki serum takıldı sonra sondayı getirdiler ben uyuşukken takılsın dedim korkuyordum tamam dediler sedye geldi herkes elimi tutuyor az kaldı kurtuldun diyo amaa benim kafa gidik serumun içine bir şey koydular ben bu kadar sakin olamam diyorum annemlere giderken 😁 uzandım damar yolu açıldı yedek olarak tansiyon aleti takıldı sonra anestezi uzmanı geldi bi hemşire sağ olsun önden bana sarıldı. Biz burdayız dedi anestezi uzmanı iğneyi yaptı ama acı hissetmedim sadece titriyordum oda korkudan ve soğuktan uzandım sonra ayaklarım uyuştu en çok bundan korkmuştum panik olurum diye olmadım. Anestezi uzmanı beni konuşturuyordu sorular soruyordu elimi tutmuştu. Sonra doktorum geldi nasılsın dedi iyiyim dedim. İşleme başladılar ama ben ne duydum ne hissettim. Tek hatırladığım karnıma biraz baskı yapıldı bebeği çıkarmak için oda kesinlikle acı değil baskı hissi sonra sakinleştirici istedim ama bebek çıkmadan olmaz dediler. Bebeğim çıktı yanağıma geldi pozumuzu verdik. Ve ben odaya nasıl getirildiğimi çok hatırlamıyorum. bebekten sonrası çok yok hafızamda sanırım sakinleştirici verdiler. Ama zaten ameliyathaneye giderken Leyla gibi girdim eğer bir şey yaptılarsa Allah razı olsun ☺️☺️☺️ sonra odada gözümü açtım herkes etrafta bebek yok ilk onu sordum gözlem altında dediler. Geldi yavrum süt vermeye çalıştım ama emmedi ucum yoktu ve yanımdakiler gerçekten çok ısrarcı davrandılar çocuğu sallıyor kaynanam annem mememi çekiyor en iğrenç yanı buydu. Bir daha doğuma gidersem asla kimseyi götürmeyecem ve öncesinde emzirme eğitimi alacam dedim o gün. Neyse ayaklarım uyuşukluğu geçti geçerken gaz çıkardım bayağı gaz sancısı vardı karnında ben dikiş ağrısı zannedip ağrı kesici istedim ama sonra baktım ki gaz sancısıymış. Sonra hemşire kalkmam lazım dedi. En korktuğum buydu daha doğrusu korkuttukları. Yardım aldım ama en çok dirseklerimden aldım ve kalktım başınız dönğyor ama aşşsğı bakmayın öyle aman aman bi dönme değil zaten ufak adımlarla yürüdüm yürüdüm veee bu uygulamanın sayesinde bir daha hiç uzanmadım. Oturdum öyle bebeğime baktım gece uyumak için sadece uzandım. Annemler yeter otur dediler hayır yürüdükçe iyileşeceğim deyip ısrarla yavaş adımlarla yürüdüm ilkin eğik kalkıyorsunuz ama yürüdükçe düzeliyorsunuz. Bu arada yürüyüş öncesi sonda çıkarnaya geldiler ben gözümü kapattım açtığımda hemşire kapıdaydı bitti mi dedim evet dedi o kadar :) benim bi pozitif yanım daha oldu karnıma kimse bastırmadı neden yapmadılar bilmiyorum gazını çok erken çıkardığım için mi yoksa onların öyle bi uygulaması mı yok bilmiyorum. Bebeğimin kokusunu tadını yeni yeni alıyorum ilk günler kalabalıktan herkesin lafından çok varılmıyor tadına. Allah evlatlarımızı bağışlasın. Ben aşırı korkak bir insanım ve çok cesaretsizim ben yaptım siz de yaparsınız. Asla korkulacak bir şey yoktu. 25. Günümdeyim hiç yatak kurmadım uzanmadım beni derinden etkileyen bebeğimin memeyi tutmaması hiçbir şey bunun kadar zor değil bence. Allah insana yardım ediyor o dar kapıda bırakmıyor ben bunu bizzat yaşadım. Doğum yapacaklara Allah’tan güç kuvvet diliyorum umarım benimkinden daha pozitif geçer.🤗🤗🤗🤗