Herkese merhaba.
Hikayemi detaylı anlatmak istiyorum çünkü benim için çok heyecan verici bir yolculuktu. Biraz uzun olacak baştan söyleyeyim.
Ben ve eşim 7 sene aynı evi paylaştıktan sonra evlendik. 7 senedir de evliyiz 14 sene dile kolay.. hiç hamile kalmadım hiç tedavi görmedim. Sadece adet düzensizliği için gittim hastaneye ama hiç niye bebeğim olmuyor diye sormadım doktora. Olursa olur olmazsa iki kedim var onlarla da yetinemezsem koruyucu aile oluruz bir kimsesiz evlada dedim eşime hep. Sorumluluktan kaçtım, istemedim değil ama olsun diye de çaba göstermedim.
Yine adet düzensizliği için doktora gittim. Hocam çocuğum olmuyor sebebini bilmiyorum onun için de bir test felan yapabilirmiyiz niye olmuyor dedim. Tabi dedi çıktım çatala alttan muayene ediyor dediki bebek düşünüyor muydunuz? Dedim evet ama olmuyor hadi gözün aydın hamilesin 5 haftalık dedi. Sonrasını parça parça hatırlıyorum ağlamaya başladım eşim kapıda bekliyor açtım kapıyı yüzüne baktım ağladım ağladım kapıyı geri kapadım 😂😂 bizi aldı bir heyecan 1 hafta 10 gün kadar kendimize gelemedik. 9. Haftada çok yoğun bir kanamayla çam sakura hastanesine gittim. O kanamayı görseniz dedim bebek bu kanamaya kalmaz gitti kesin. Ama İnatçı oğlum bırakmadı beni.
Çok sakin çok mutlu bir hamilelik geçirdim. İki kere ağladım ikiside annemin yüzünden. Hiç bir belirti yaşamadım ne mide bulantısı, ne baş dönmesi, ne koku hassasiyeti, ne tiksinme, ne aş yerme hiç üzmedi beni oğlum. En son doktorum korkuyorum bu çocuk papyonla doğacak dedi 😂 buraya kadar benim hikayemdi.
Gelelim doğum hikayeme
Normal doğum istedim başından beri son ana kadar. Son anda bir aksilik olursa sezaryene döneriz düşüncesindeydim. Her ikiside annelik birinin öncesi zor diğerinin sonrası. Kızlar bence doğum acısı unutuluyor unutulmasa biz kadınlar asla ikinci üçüncü ve daha fazlası çocuğu doğuramayız korkmayın o yüzden. Ben hiç korkmadım acı eşiğimin yüksekliğine güvenerek normal doğuma ılımlı baktım hep.
- Haftamda rahim yumuşaklığı çok iyi, rahim duvarı inceliği çok iyi bebek erken gelebilir dedi doktorum. Beni aldı bir heyecan. Ama sonraki kontrollerimde yumuşama milim ilerlemedi. 39+6 da plesanta yaşlanmasının 2.dereceye geldiğini söyledi doktorum. 2 gün daha bekleyelim olmazsa suni ile başlatalım dedim doktoruma. 40+1 de suyununda azalmaya başladığını ve bebeğin başı aşağı dönmüştü ama hiç aşağı inmedi dedi yine doktorum. Dedim hocam beklesek iner mi ? Dedi ki sen çok özel bir hamilesin çok özel bir bebeğin var 34 yaşında bunca hastalığına ramen tedavisiz hamile kalmışsınsın. Çok beklemen taraftarı değilim dedi. İstersen suni istersen sezaryen ile başlatalım doğumu dedi. Suni alırsan sabır işi 2-3 gün bekleyebilirsin doğurmayı ve tecrübelerime dayanarak söylüyorum %25 ihtimalle doğumun olur dedi. O zaman riske atmayalım dedim ve ertesi gün için sezaryen günü verdi.
Sabah kalktım babamın mezarına gittim çok ağladım orada. Sonra hastaneye gittim odama yerleştim teyzemle annem geldi odamızı süsledik el emeği göz nuru 🐣 saat öğleden sonra 3 oldu ameliyathane elbiselerini giyindim ve giderken çok ağladım. İnanın gram belirti göstermeyen ben son gün tüm hormonlarım ağlamam için devredeydi. Ameliyathaneye girdim masaya oturdum. Küçük bir iğne yapıcaz çeneni göğsüne daya kollarını yorgunmuş gibi yana düşür dediler işaretleyip tek seferde iğnemi yaptılar hiç acımadı. Anında uzandım doktorum hala gelmemişti ayaklarım uyuştu dokunmaları hissediyordum ama acı yoktu. Sondamı taktılar önüme örtü örttüler şaşkın şaşkın etrafa bakarken birisi elimi tuttu baktım doktorum. Başlıyoruz sakin ol herşey çok güzel olacak dedi. Anestezi uzmanı sürekli konuştu benle. Kesince söylermisiniz dedim söyledi. Şimdi karnına bastıracak bebeği aşağı itmek için dedi. Her anını anlattı. 5-10 dakika sürmedi bebeğin doğdu çok yakışıklı bir oğlun oldu dedi anestezi uzmanı. O sırada doktorum yan taraftan gösterdi bebeğimi. Annesi şimdi hazırlayıp getirecekler yanına dedi bebeğim ağlıyor ben ağlıyorum. Doktorum en son çam sakurada beni arayıp ağlamıştın. Hiç ağlamayın bundan sonra hep mutlu olun oğlunla dedi. Oğlum yanıma geldi babasına çok benziyor dedim yanağıma değdi öptüm onu. bi kaç fotoğraf çekti hemşire doktoruma yolladı doktorumda sonrasında bana attı. Bebeğin gidiyor yarım saate sende gideceksin yanına dediler. Uyumuşum bitmeye yakın uyandım. Sakinleştirici mi verdiniz neden uyudum dedim. Bebek çıkınca sen rahatladın ondan uyudun dediler. Dikmeye başladı mı dedim evet birazdan biter dediler. Beni odama çıkarmadan önce kapıda kim kaldı acaba diye geçiyordu içimden. Herkes bebeğin peşine gitmiştir diyordum. Bi çıktım annem, eşim, teyzem, abim ve en yakın arkadaşım herkes kapıda. Eşime sana benziyor gördün mü dedim. Alnımdan öptü ağlıyordu konuşamadı başını salladı sadece. Odamıza çıktık bebeği getirdiler ilk gün emziremedim ertesi gün bir hemşirenin yardımıyla öğrendim emzirmeye başladım. Uyuşukluk 2-3 saate anca geçti. İlk gün çok acım oldu. Acı eşiğim yüksek olmasına ramen zor dayandım ama gık demedim. İlk kalkışım zordu ama tek seferde kalktım. 3 gün zor oldu yataktan kalkmak. Yanınızda mutlaka birisi olsun. Bugün 4. Gün ve artık daha az ağrım var kalkıp oturabiliyorum.
Ve o güzel cümle ile bitirmek istiyorum. Şuan 4 günlüğüz ve Oğlum yanımda sağlıklı bir şekilde uyuyor 🐣
Sormak istedikleriniz varsa sorun zevkle cevaplarım.