dml33 ayy dimi. Ama ne yazık ki gün verecek. İlk sezaryene giderken annemin yanına girdim odaya hazırlanıyordu sabah saat 06:30. (07:30 da hastanede olmamız lazım). Anne ben çok korkuyorum bak dedim. Kalbime elini koydum. O da çok heyecanlıydı ilk torunu olacağı için. Korkma birşey olmicak dedi. Anne kesecekler ben çok korkarım tek başıma napıcam dedim. Eşim arabayı hazırlıyor babamla aşağıda valizi puseti indiriyorlar. Annem koluma girdi hadi gidelim dedi. Ayaklarım geri gidiyor ben ileri zorluyorum kalbim yerinden çıkacak öyle çok korkuyorum o an. Eşimin ağzını bıçak açmıyor kulakları kapanmış duymuyor heyecandan ne kadar seslensem de araç içinde (özel araç babam kullanıyor eşim önde) duymadı. Ameliyat a girdiğimde spinal iğneyi yapmayı beceremeyip 4 defa sapladılar belime. Öyle çok ağladım ki acıdan salya sümük oldu her yerim peçete bile vermediler. Şimdi hastaneyi çok araştırıp öyle gideceğim. Gideceğim diyorum ama ayaklarım 9 haftalık olmama rağmen geri gidiyor şimdiden. Çok korkuyorum 😢 ya yine iğneyi yapmazlarsa. Ya yine midem bulanırsa ameliyatta benimle ilgilenmezlerse. Ameliyatta sonra o ilk adım yine iflahımı nefesimi keserse canım çok çok yanarsa naprım 😭😭 benim midem bulanıyor ameliyat olurken kusucam mide boş zaten midemi de hissetmiyorum .. doktor öğlen ne yemek yesek diyor. Et vs konuşuyor ebe hemşire ile. Kendimi yemek onları vampir gibi hissettim o an. İnsan az benimle ilgilenir ben ne haldeyim onlar ne diyor. Daha çok midem bulanıyor 😔
