Evet bugün anneligimin 5.günü…
Planlanan zamanda sezeryan doğum,spinal anestezi ile dünyaya gelen bebeğim…..ama ilk ameliyathaneye girdiğim andan itibaren toparlanamayan psikolojim..Bugüne kadar kimsenin doğum şeklini eleştirmedim kendi tercihiminde elestirilmesine izin vermedim.İlk olarak deneyimimi ve bende bıraktığı etkisini sadece paylaşmak istiyorum.Oncelikle ameliyathane hemşiresiyim ve ilk gebeliğim ve tercihim bu yönde oldu..Artısı ile eksisi ile kendimi daha iyi hissedicegim bu diye düşündüm..Doğum olucagi gün içimdeki tüm endişeleri bir kenara bırakıp sabahtam makyajımı yapıp normal gezmeye gider gibi eşim ve annesi ile hastaneye gittik..Kendi ailemde sonrasında hastanede hazır bulundu..damar yolum açıldı giydirildim ve ameliyathaneye inmek üzere hazırlandım ne olduysa ondan sonraki süreçte oldu..istemsiz akan gosyaslarım,haddinden fazla oluşan endişem…ve beni karsilayan doğum ekibide ilk hemşirelik stajerligimi yaptığım kişiler….onların ilgisi yaklaşımı,kafamı dagiticak soruları herşey benim için bir hicti..ve sırtımdan ignem yapıldı..bacaklarımı hissedemeyisim normal olanıydı elbette…ama asla durduramadigim bir endişem vardı..anestezi teknikerinin sürekli moral verici cümleleri yanımda oluşu an ben durumu aktarmas ki ve benim ona sadece bomboş bakışlarım suan bile aklımda..bir anda başıma giren ağrı,kalbime giren ağrı yoğun bir mide bulantısı..sallanan karnım,karnıma yapılan baskı ve bebeğimin ayaklarinin geldiginin soylenmesi,kızımın ağlama sesi…ve yanıma getirilmesi..😥aynı psikoloji ile çıkarıldım ameliyathaneden..ve asla hissetmedgim bacaklarım bunların herşeyin normal oluşu ve benim asla normal karsilayamamam…ilk odaya gelen yardımcı personeller bacaklarımı bir tarafa aldıkları esnada kendimi robot gibi hissetmem….ve içimden gecen neden bu şekilde anesteziyi aldım pişmanlığı….bazen daha iyi hissedicegimizi sandığımız şeyler yaşanınca bambaska olabiliyormuş…ve çok hızlı şekilde ayağa kalkmak için zor bekleyişlerim ve ilk o kalkmadaki acı ve sonrasında da hiç bir şekilde dinlenememe durumum….bir günde taburcu edildim…kendi annemin 2 gün yanımda kalışı ile desteği oldu…ve kendi sağlık problemlerinden dolayı gitti…eşimin anneside o 3 gün kaldı ve keyfi sebepleri ile gitti…..ve kaldığı esnadada beni germekten başka bir yaklaşımı olmadı..ve hala gidenen kadar kırkı çıkmamış kadın yanlız kalmaz yanlız kalma dedi şaka gibi:)özetle herkes kaçıp gitti..eşim izinli ve yanımda amanl dışarıda isleri oldukça çıkmak zorunda kaliyo….tek kalma psikolojisinde bir başka…bebeğim bir kez yıkandı kendi annem tarafından ikiciye nasıl yikicaz gerilmeden bilmiyorum….dikislerim ilk günden beri ayakta olduğum için şişmiş durumda goguslerimden süt gelmiyo taş gibi olmuş ne bebeğim ememiyo göğüs pompasi deniyorum çok işe yaramiyo…onun açısı ile bebegimi kucağıma almak onunla ilgilenmek aşırı zor oluyo…bazen o ağlayınca bende ağlıyorum…Ağrı ile acı ile ona yetmeye çalışıyorum…..soğuk kanliligim normal hayatımda meslek hayatımda hep vardı..ama o soğuk kanliligim doğum yaptigim gün itibari ile yok oldu..elime bırakılan bu minik canı en iyi şekilde koruma iç güdüsü beni çok olumsuz etkiledi…hastenede bir hemsireyi azarladim mesela
bebeğime incitici ve yanlış davrandıgı icin sende hemsiresin neden bu tepkin sorusunu aldım….şimdi anneyim dedim ama….bebeğimle birlikte hayata karşı bütün herseyim değişti…vücudum,bedenim hiç birşey bana ait değil sanki…birlikte nefes aldığım tek varlık kızım sanki…hem çok mutluyum varlığıyla hemde çok endişeli…ama iyi değil psikolojim genel olarak ve bu nasıl gecicek bilmiyorum…