Seni ben çok iyi anlıyorum. Ogrendigimde asla oğlum olacak diye isyan etmedim, üzülmedim. Rabbim ne verdiyse o hayırlıdır sağlıklı olsun yeter dedim. Ama icten ice bir kabullenemedim baslarda. Insanın içi elbette birini daha çok istiyor. Ben hiç oğlum olmasın yalnızca kızlarım olsun isteyen biriydim, erkek evlat bende hiç iyi şeyler hissettirmiyordu, onyargim olusmustu cevremdeki erkek evlatlar yüzünden ama linç yememek için kimseyle de paylaşamamıştım bu durumu. Erkek evlat anneyi sevmez, ılerde unutur gibi gelirdi hep. Ne bileyim anneanne olmak varken babaanne olmak, kaynana olmak bunları bile kafama takıyordum bir panik atak hastası olarak inanılmaz gelecek kaygım vardi 😂 Ama şimdi onu icimde hissettikce oyle bir kabullendim ki doktor yanlis görmüşüz kız dese sevinemem galiba artık 🥰 Canım oğlum rabbimin bana hediyesi, icimde büyüyor yeter ki saglikla gelsin diyorum. Artık düşünmüyorum geleceği falan, annelik karşılıklı sevmek değil ki zaten. ♥️