Kızlarrr hiç bitmeyecek gibi olan hamilelik serüvenim sonunda bitti ve minik oğlum şuan da yanımda uyuyor ve uykusunda misler gibi gülümsüyor :) Kızlar 10 Mart gününe planlı sezeryan günü aldık doktorum sabah ⅞ arası hafif bir kahvaltı yap 10 da gel dedi kalktım duşumu aldım kahvaltımı yaptım 10/11 de falan gittik bende heyecan sıfır sanki başkasının doğumuna gidiyor gibiyim birazda çevremdekilere soguk kanlı görünme çabam var her zaman neyse hastane gittik girişimiz yapıldı odama çıktım hemen önlük giydirdiler ve damar yolumu açıp serum taktılar damar yolu elden oldugu için çok panik yapıyordum ama tabi acımıyor tahlillerime bakıldı falan biz kalabalık olarak bekliyoruz tabi aklımda Kİ tek soru acı çekecek miyim ben o endişe ile bebeği falan unuttum valla :) saat 13:17 de beni almak üzere geldiler ve ameliyathaneye doğru gittik arkamda bir aşiret sürüsü odamı süit tuttum cunku yanımda 3 kişi kalacaktı benim seçtiğim oda otel odası gibiydi wifi falan getirdim onun şakasını yaptık doktorla doktor vaktin olcak mı girmeye getirdin kızım falan dedi güldük biraz endişemi azalttı o şakalaşmalar neyse ameliyathaneye gittik insanlar çok rahat şakalar falan yapılıyor bende çıt yok her nasılsın diyene sorduğum tek soru bu acıtır mı şu acıtır mı kapıda ailemi bırakıp oradan el sallayıp girmek çok değişik bir duyguydu eşim ben girdikten sonra Bidaha konuşmamış oturmuş kalmış öyle üzüntü heyecan korku panik hepsini yaşamış onuda sakinleştirmişler :) Ameliyathane de başımda bir hemşire oldu benle ameliyat boyunca ilgilendi Allah razı olsun elimi bırakmadı saçlarımı okşadı falan neyse spinalim yapılmak üzere yatağımdan ameliyat masasına geçtim üzerim açıldı omuzumdan biri öne eğdi ve ilk iğne mi o ne yapıyorsa sıçradım hafif doktor sakın kıpırdama dedi korkudan nefes almadım sonra ama ama gerçekten acımadı yani 1 saniye refleks verdim sadece sonra uzandım ve ayaklarım karıncalandı ama bende panik başladı hala hissediyorum falan derken uyuşmam oldu ama şöyle sanki hani ayağın karıncalanır şiş gibi hissedersin ya Ama oynama yok öyle neyse doktorum geldi konuşuyoruz ben anlamadım meğer başlamış bile yukarda bir ışık var o ışıktan izledim az çok gördüm kesmeleri kanı bezi vs başımda ameliyat boyunca göğsümde kalbimde bir sıkışma tarzı bişe oldu sanki biri bastırıyordu hatta bir ara kalbim sıkışıyor fark ederler mi acaba ölmem inşallah falan dedim kendi kendime ama bebek çıkıyormuş meğer onun baskısı ⅘ dakika içinde bebeğimin sesini duydum nasıl kibar nasıl narin sanırım hayatı boyunca ağlamasını birtek o an seveceğim :)) bebeğim doktor kontrolünden geçti giydirildi ve bana getirildi mis gibi yumuşacık ya inanamadım o yumuşaklıga nasıl böyle yumuşak olabiliyor yani muazzam müthiş bambaşka bir duygu sonra bebeğim dışarı götürüldü babasına ve bekleyenlere görücüye çıktı 😀 benim dikişlerim atıldı midem çok bulandı hep basımda ki hemşireye anlık ne yaşıyorsam söyledim ve anında serumuma iğneler yapıp saniyeler içinde beni rahatlattı dikişlerim atılırken ameliyathane de bergenin şarkılarını açıp söylemeye başladı ekip onlar o kadar rahattı ki bu sayede bende korkularımı kısa sürede yendim çıktığımda herkes odaya çıkmış bebeğimin başındaydı ama eşim beni bekliyordu :) bebeği bir görüp hemen inmiş geri onun tüm korkusu benim korkarak girdiğimi ama asla belli etmemeye çalıştığımı anlaması olmuş :) odaya gittim ve 10 dk sonra yavaştan sızlamalarım başladı bir saat içinde şiddetli bir dikiş ağrısı yaşadım öyle böyle değil ama ağladım bebeğimi kucağıma bile almadım görmedim bile o ağrıyı unutmam şuan 6.günümüz hala o ağrı ve ameliyathane de canlı ameliyat geçirmek psikolojimi çok etkiledi unutamadım.. kalçadan bir iğne yedim yine ağrım geçmedi doktorum geldi dedi neden ağlıyorsun kusursuz bir bebeğin oldu şu tabloya bak sonra bana morfin etkisinde sağlam bir serum taktılar o bile 2 saat içinde anca etki etti ağlarıma kızlar ameliyat sonrası biraz bu ağrı yüzünden mafoldum ama geçti gitti akşam kaldırmaya geldiler hemşireler önce altımı değiştirdiler üstümü giydirdiler sonra bir kaldırdılar allaahhhh o ilk kalkıştan kaçış yok yalan söyleyemem o ilk kalkışta öldüm dedim galiba kızlar dedi dikişler oturdu rahat ol falan ama uzun sürmedi kızlar derin nefes almadan hiçbir şey yapmayın nefes kontrolü aşırı önemli iki üç tur atıp uzandım sonra tüm gece sabaha kadar yürüdüm durmadım asla bebeğim emmeye başladı sütüm geldi ilk başta sütüm geldiği halde bebek tutmuyor diye genç bir hemşire uğraşmadı ve şırınga ile mama verdi akşam gelem usta hemşire bunu duyunca çıldırdı bu süte nasıl mama verir bu bebek gayet emer dedi sütümü sağa sağa sağa çıkardı bebege tattırdı
Naptı etti emzirmeye başlattı beni ona minnettarım… emzirme konusunda asla pes etmeyin emin olun emecekler. Neyse çok uzun oldu kızlar özür dilerim hakkınızı helal edin ben hamile iken okumak çok rahatlatıyordu ondan herşeyi yazmak istedim