Doktor 10 Marta gün vermişti hastaneye gittik yatışım yapıldı odama çıktım Nst falan çekildi sonra beni doğumhaneye götürdüler ama çok korkuyordum Kızlar sürekli içimden dua ettim hastane çalışanlarıda sürekli konuşturdular ameliyathaneye aldılar anestezi uzmanı beni orada karşıladı zaten 1 gün öncesinde de nasıl yapılacağını anlatmıştı iki elden damar yolu açıldı sedyeye yattım pozisyon aldım epidural iğnemi yaptılar hiç acıtmıyor normal kan alırkendeki iğne gibi sonra uzandım ayaklardan bir sıcaklı karıncalanma hissettim doktor bir metal değdirdi koluma soğuk mu dedi evet dedim belime değdirdi biraz soğuk dedim bacaklarıma değdirdi hiç hissetmedim başlayabiliriz dedi başladılar tepemde başka hemşireler var sürekli konuşturdular beni kadın doğum doktorum geldi merhaba nasılsın dedi onunla konuştum bu arada sürekli miden bulanırsa söyle diyorlar her seferinde söyledim mide bulantısı için seruma bişey enjekte ettiler hemşire dedi ki birazdan nefesin kesilecek gibi olacak korkma bebeği çıkaracaklar o anda biraz zorlanabilirsin ama derin derin nefes al hemen bitecek dediklerini yaptım sonra bebeğimin sesini duydum ağlamaya başladı dünyaya bedel bir ses gerçekten bebeği temizlediler yanıma getirdiler tenime değer değmez sustu öptüm kokladım sonra işlemler için bebeği götürüyoruz dediler bu arada sondamı uyuşunca taktılar odada taktırmadım uyuşunca takılsın dedim öyle yaptılar hiç hissetmedim odaya geldim bebek benden epey önce odaya çıkmıştı tabiki uyuşuğum bacaklarımı falan hissetmiyorum bebeğimi kucağıma aldım hemen emzirmeye başladım yani denedim tabiki hemen olmadı ilerleyen saatlerde uyuşukluk gitti acılar başladı o şurada sürekli serum ağrı kesici vuruyorlar sonra gece yarısı oldu sondayı çıkarttılar hasta bezi bağladılar hiç acımadı sonda sanki içinden pamuk çekiyorlarmış gibi bir his hasta bezi bağladılar sanırım en kötüsü o tuvalete giderken her seferinde çıkarıp takmak zorunda kaldım dikişlerle zor oldu tabiki ilk ayağa kalkma kısmına kendimi hazırlamıştım yan yan yatağın kenarına iteledik kendimi popomla ayaklarımı aşağıya salladım zaten hemşire ve hasta bakıcılar yardım ediyorlar destek oluyorlar doğruldum ellerinden tuttum bir iki üç deyince kalkacaksın dediler tamam dedim gözlerime bak karşıya bak dediler tamam dedim öyle yaptım zor oldu mu evet zordu ama dayanılmaz değildi ki canım çok azdır çok iyi kalktın dediler yavaş yavaş yürüdüm sonra bir turda eşimle yürüdüm sonrasında odada kendim kalkıp yürüdüm yavaş yavaş tutuna tutuna acıyor evet ama öyle öldüm bittim denecek kadar değil sürekli ağrı kesici vuruyorlar zaten bebeğimi kendim kucağıma aldım emzirmeye çalıştım temas halindeydim hep sonra gazımı çıkarttım evden kayısı hoşafı yapıp götürmüştüm annem yapmıştı onu içtim gazımı çıkarttım ertesi gün taburcu ettiler asıl olay burada biraz evde ağırlar başlıyor tabi hastanedeki gibi olmuyor ama evde daha rahat ediyor insan yinede sonuç olarak bugün 4. Günümüz ve sütüm geliyor ilk günden bu yana sezeryan oldum sütüm gelmez diye düşünmeyin sürekli bebeği emmeye zorlayın doğru şekilde tutmaya çalışın emmediği zamanlarda pompa yaptım hep mochinin el pompasıyla meme ucu çıksın en azından diye eve gelir gelmez duş aldım ama dikişlerim acıyor tabiki yapacak bir şey yok dünyaya çok güzel bir varlık geliyor sonuçta en kötü gecem dün geceydi dikişlerim ağrıyor bebek memeyi almıyor başım ağrıdan çatlıyor sabah oturdum ağladım çok çaresiz hissettim kendimi sonra güzel bir kahvaltı yaptım bebeğimi emmeye ikna ettim resmen emdi uyudu o uyurken bende bi yarım saat uyumuşum sonra her şey yine düzene girdi bebek uydukça uyumak lazım azda olsa sezeryandan korkan arkadaşlar korkmasın lütfen bende çok korkuyordum asla korktuğum gibi olmadı acılar dayanılmayacak acılar değiller bende normale dayanamazsın herkesin bir acı eşiği var önemli olan kendini tanımak umarım korkanlara faydası olur yazdıklarımın