Ben bebek için 2 yıl uğraştım.Evlendikten 9 ay sonra hamile kaldım ve malesef kalbi atmadığı için kürtaj olmak zorunda kaldım.Üzerinden tam 1 yıl geçti ve şükürler olsun hamile kaldım.Çok mutluydum testte 2 çizgiyi görünce.Sonra kanamalar başladı.Ben yine hüsran.Tatildeydik.Tatili hem ailemin hem de eşimin burnundan getirdim.Bu bebeğimi de kaybediyorum diye o kadar hıçkırarak ağladımki.Stresslere girdim.Hemen tatili bırakıp geldik.Doktora koşdum hemen.Bebeğimin kesesini gördük.Kaybetmedim çok şükür.O kadar yoğun kanamalarım olduki.Tam 11 ci haftada kanamam durdu ve bebeğim de gayet sağlıklı olduğunu öyrendim.Mutluyum derken 1 anda kalp çarpıntım olmaya başladı.Hemen ambulansı aradık.Geldiklerinde nabzımı ölçtüler 244 vuruyordu nabzım.1 saat çekti.Sonra normala döndü.O günden sonra kalp atışlarım bozuldu.Her gün çarpıntım olmaya başladı.Çarpıntım oldukça korkmaya başladım.Ve panik ataklar geçirdim.Hamileliyimin ne tadı ne tuzu kaldı.İlk dışarı çıkamaz oldum.Sonra banyoya giremez sonra yataktan kalkamaz.Bittimi hayır…33 hafta olduk.Ben hala çarpıntı çekiyorum dışarı çıkamıyorum.Demem odurki Allah bir şeyi nasip etmiyorsa vardır 1 bildiği.Kendimi üzdüm o kadar noldu?Panik atağa yakalandım.Peki kurtula bilirmiyim..Hayır..Artık ömür boyü benimle ve benim daha sınavım bitmedi.Karşıda doğum var.Neler olacağı barede hiçbir fikrim yok….