Deletedmom_85 Ben de bir ara çok kafaya takıyordum hatta sırf hamile kadın/bebek görmeyeyim diye dışarı bile çıkmıyordum o kadar soyutlamıştım kendimi. Asla anne olamam gibi hissediyordum, her gece dua ediyordum Allah’ım bana o doğum sancısını yaşat insanların o an canı bir yandıysa benim bin yansada fark etmez yeter ki o evlat kokusunu alayım diye. Ne çok hırpalamışım kendimi, eşimi… Adam gözümün içine bakıyordu artık aklıma çocuk gelmesinde sinirimi ondan çıkartmayayım diye, aramızdaki sevgi sanki gitmişti tek derdimiz çocuktu öyle giriyorduk o yatağa zevkten çok işkenceydi hepsi. Unuttuğum bir şey vardı işte ben bunları yaşarken her zaman hayırlı zamanda hayırlı evlat olsun diye dua ediyordum ve her olmadığında içim kopuyordu ama demek ki hayırlı zaman değilmiş bu yüzden senin dediğin gibi kendimi yırtsam da boşmuş. İnşAllah nazlı bebeğin size en güzel zamanda gelecek, umudunu yitirme yeter ki…❤️