BU YAZIYI YAZMAYI İPLE ÇEKTİM, ÇOK ŞÜKÜR 🙏♥️
Öncelikle şunu söylemek istiyorum detaylarıyla anlatacağım korkan varsa lütfen okumasın …
Zor geçen bir hamilelik sürecinden sonra 39. Haftamda bebeğimin aşağı inmediğini herhangi bir açılma olmadığını görünce doktorumla ihtimalleri konuşmuştuk ya sezeryan olacaktım yada sıkıntı , ağrı , acı çekmeye devam edip bebeğin gelme ihtimalini bekleyecektim . Fakat mide ağrılarım , karın kaşıntılarım , uykusuzluğum dayanılmaz bir hal almıştı ve büyük ihtimalle beklesemde bebegim kendisi gelmeyecekti . Hatta buraya post açmıştım sizce ne yapayım diye …
Sadede gelirsek sonunda cesaretimi toplayıp 01.03.2022 de sezeryan olmaya karar verdim .
Bu arada ankilozan spondilit hastası olduğum için spinal-epidural olamayacağıma karar verildi. Tamamen uyutuldum .
Doğum Hikayem :
Sabah 7.30 gibi hastanede yatış işlemim yapıldı odama geçtim yerleştim sonrasında nst ye bağlandım damar yolum açıldı ve beklemeye başladım . Beklemek gerçekten çok geriyor insanı .. Daha sonra hemsireler apar topar odama gelip hadi gidiyoruz dediler mideme bir bulantı saplandı ama o kadar acele ediyorlardı ki ( sanirim bilerek yapiyorlar ) hemen bana ameliyat önlüğünü giydirip yatırdılar . Ailemin yanından sedyeyle yavaş yavaş ilerledim . O gidişte ne hissdeceğimi hep çok merak ederdim , kabulleniş korku yapacak bir şeyin kalmaması gibi duygular oldu bende sonuçta hayatımda ilk defa olacak olan ameliyatım için yola çıkmıştım ve ben icerde kesilirken bu insanlar merakla dısarıda beni bekleyecekler bebeğimi benden önce göreceklerdi ..
Annem ve eşim ameliyathanenin kapısına kadar geldiler . Ameliyathane kapısında elinizi sallamak icin kaldirdiginiz anda gözyaşı otomatik olarak akıyor 😥
Neyse devamında kapılar kapandı sedyemin etrafini hemsireler sardi sorular sormaya basladılar bi yandanda beni ameliyathanenin bir bölümüne götürüyorlar . O kadar büyüktü ki ameliyathane es kaza kan görürüm diye gözlerimi tavandan ayırmadım . Sonunda geldik ve beni ameliyat masasına gecirdiler. Etrafımda 10 kişi vardı sanırım , soru soranlar ameliyat önlüğünü cıkaranlar serum bağlayanlar ..
O kadar soğuk ve itici bir ortam ki idam edilecek mahkum gibi son istegim ne olsada saniye kazansam diye düşündüm ve doktorumu görmek istiyorum dedim . Doktor geldi sakin olmamı artık kontrolün onlarda oldugunu soyledi . Son hakkimda böylece bitti 😅
Arkadaşlar orda herkes bi yerinizle uğraşıyor ve hicbisey diyemiyosunuz biri sonda takiyor digeri yeşil örtüyle önünüzü kapatıyor digeri kollarinizi masaya bağlıyor .. Bu arada sonda bana uyanıkken takıldı ve benim canım baya yandı .
İster istemez tamam artik ne olacaksa olacak diyorsunuz .
Başımda bulunan hemsire bana sürekli sorular sordu . Bende bunun bayıltmadan önceki fix yapılan şey olduğunu bildiğimden şimdi mi bayılıcam ? Bayılıyor muyum ? Narkozu verdiniz dimi ? Diyip durdum .
Arkadaşlar narkoz beyaz renkte şırıngayla direk damarınızdan verilen , biraz yakan bir şey ben bilemedim siz bilin diye diyorum 😅
Daha sonra hemsire ignemi yapti simdi yapiyorum narkozunu uyuyacaksin dedi .
Bende ‘ yuh bu ne kolum acıdı normal mi’ derken doktorum sen gel burdan bi nefes çek rahatla dedi . E iyi madem dedim nefesi cekerken gerisi yok..
Şöyle bir his oluşuyor , zaman geçtiğinin farkındasınız aslında ama arası yok ..
Uyanma faslına gelirsek , ben bayılmadan önce hemşire ; pozitif ol ve uyanırken sana söylediklerimizi yapmaya çalış demişti . Bende kendimi uyanmak için kodladım resmen.
Hemşirenin sesini duydum , Elif nefes al güzelce nefes al ve gözlerini aç dedi . Sanki bütün yüzüm uyuşmuştu nefes almakta zorlandım cevapta veremiyordum . Beni duyuyomusun nefes al gözlerini aç dedi ben yarım yarım nefes alıyordum . Bana cevap verebilecekmisin dedi . Cevap yok tabi .. nefes mi alamıyosun dedi elimden geldigince gözlerimi yumarak evet demeye calistim ama nafile . Derken bunalrin hepsi ve benim gözlerimi açmam anca 1 dakika sürdü . Uyanınca hayatın bütün acıları size hoşgeldin diyor 😓😅 karnımda her katmanın kesilmiş olduğunu hissedercesine ağrı , acı , kımıldayamamak ..
Ben hemen narkozdan kurtuldum sadece bulanık görme ve vücudumdaki uyuşukluk kalmıştı . Hemşireye ameliyat nasıl geçti ? Bebegim nasil ? Dedim .
Daha sonra ben inlerken kapıda beni bekleyen ailemin arasından gecerek odama götürdüler .
İlk günü unutun.! müthiş ağrı ve acılar çekiyorsunuz yalan yok belki epidural olsaydı uyuşma geçmezdi hemen ve ağrı olmazdı ams benim ağrım çok oldu . Odama gectim bebegimi getirdiler temasımız oldu fakat benim dünya umrumda degil acıdan ..
Bebişimin suratına bir iki saat sonra dikkatlice bakabildim ki en merak ettiğim şey Alinamın suratıydı .. sonra cok vicdan azabı cektim kızımı güzel karşılayamadım diye ama inanın ameliyatin sonraki acıları zor .
Ameliyattan sonra 3-4 saat yattım serumlar iğneler ve Allahın cezası ‘ muayene ’ yapılıyor .
Hemşire ve ebeler gelip muayene yapıcaz diyorlar ve daha yeni dikiş atılmış olan karnınıza kitapsız gibi bastırarak rahminizdeki kan ve kalıntıları atmaya çalışıyorlar .. Üstümdeki pijamadan su aktı terden desem inanırmısınız hemde bir dakika icerisinde ..
Bu süreçte en zorlandığım şey 3-4 defa yapılmış olan bu muayene oldu .
Hikayemin devamında akşam yürümeye çalışmam söylendi . Saatte 15 dk yürüdüm . Karnımda ağrılar vardı ama akşama doğru acılarım insani boyuta inince bebişimle oynamak onun yuzune bakmak onunla ilgilenmek müthişti . 2 gece kaldıktan sonra evimize geldik biraz yürümekte zorlandım ameliyat yerim acıyor ve ayaklarım asırı ödem toplamıştı şuan indi çok şükür .
Bunların hepsi yaşanırken ben deli miydim bu acıları göze aldım derken doğumdan birkaç saat sonra bebişinizin suratına bakarken içiniz akarak ‘Allahım çok şükür daha fazlada çeksem verdiğin nimetin karşılığı olamaz’ diye dualar şükürler ediyorsunuz 😍
Haddinden fazla ayrıntılı ve uzun anlattım ama sorularınız varsa buyrun ♥️🙏