Anne karnında ki bebek ile konuşmanın faydalarından bir kaçı şöyle, beyin gelişimine destek oluyor, öğrenme yetisi daha kolay oluyor, Doğum öncesinde gerekli ölçüde uyarılan, konuşulan, dokunma duyularıyla iletişime geçilen bebeklerin doğum sonrasında çevreleriyle daha ilgili olduğu, daha fazla bilgiyi hazmedebildiği, bu bilgileri işleyebildiği görülmektedir. Tüm bunların sonucunda uygulama yeteneği kazanan bebeklerin, ilk uyaranları çok az ya da gereksiz derecede fazla ve ürkütücü olan bebeklere oranla, genetik yönden belirlenmiş entelektüel güçlerini daha iyi geliştirebildikleri düşünülmektedir. Okul öncesi okudum hocam anlatmıştı. Bir arkadaşı hamileyken sürekli konuşurmuş renklerden gökkuşağından sayılardan gündüz ve geceden sıcak soğuktan vs. Bahseder konuşurmuş. Bebeği doğduktan sonra renkleri sayıları idrak etmesi diğer bebeklere oranla çok daha hızlı ve gelişmiş durumda olduğunu söylemişti. Renkleri öğretirken sanki daha önceden biliyormuş gibi çok kısa süre de adapte olup öğrendiğini zorluk çekmediğini anlatmıştı. Kesinlikle ve kesinlikle etkisi ve faydası var. Ne konuşacağım diye düşünmenize gerek yok. Gündüz olunca, hava aydınlık olur uykumuzdan uyanırız insanlar birbirlerine günaydın der. Akşam olunca hava kararır yıldızlar çıkar ay çıkar pijamalarımızı giyeriz uyurken iyi geceler deriz birbirimize gibi masal anlatabilirsiniz, hikaye olabilir
Onun doğduktan sonra yaşayacağı öğreneceği her şeyi önceden beynine işlemiş oluyoruz aslında. Nasıl ki annesinin sesini duyunca sakinleşip huzur buluyorsa aynı şekilde diğer söylenen anlatılan şeyleri, anlamadığını düşünsek de anımsayıp hafızasına bir şekilde kazıyor. Özellikle yeni nesil bebekler. Artık anneleri parmağında oynatan, istediğini yaptırmak için nasıl bir yol izlemesi gerektiğini çok iyi biliyor bu daha bebekken başlıyor. Bunca şeyi akıl eden bir bebek sizce gerçekten anne karnında duyup hissetmiyor anlamıyor mudur? Yanılıyoruz aslında 😊🌸