Selaaam, nasılsıniz güzel anne adayları!
Bugün bebegim tam 6 aylık.. Zaman ne kadar da çabuk geçiyor. En son burada hastaneye yatışım yapıldığında post açmışım. Hep aklımdaydı, bu kadar pozitif bir doğumu mutlaka yazmam gerekiyordu. Ve işte o gün geldi!
Öncelikle belirteyim, ilk doğumum 2019 yılında suni sanci ile normal doğum olarak gerçekleşti. Su patlatilmasi, epizyo, karna bastirma gibi bir cok durumu deneyimlemistim. Zor bir doğumdu malesef. Neyse ki saglicakla oglumu kucağıma almıştım. 🥰
İkinci gebeliğim ise ilkine gore cok daha zorlayıcı geçiyordu, 7. Aya kadar kanamali kusmali geçen berbat bir seruven.. Bunun sonunun güzel bitecegini hissediyordum. Oyle de oldu!
- Hafta sonrasi artik bir an önce doğurmak istiyordum kizimi. Sürekli hareket halinde oğlumun peşinden koşturmakla geçiyordu zaman. O gün, 26 ağustos günü, annemlerdeyken, dans etmeye göbeğimi sallamaya başladım. Annem dedi sen bu gece kesin dogurursun bu hareketlerden sonra. Ben de “insallah!” dedim. :)
Eve geldiğimde hicbir sey yoktu.
Ayni günün sabahi doktor kontrolum ve nstm vardi, görünürde de bir şey yoktu.
Bugun de doguramadik dusuncesiyle bir dus alıp yatağa girmekti niyetim. Ancak duş sonrası karnimda ciddi sancilar hissetmeye başladım. Üzerimi giyindim saclarimi kuruladim, sakinligimi korudum. Belki gaz sancisidir diye düşündüm. Çünkü ilk doğumumda suni sanci deneyimledigim icin gercek sanci hakkinda pek de fikrim yoktu. Uygulamanin kasilma sayarinda zaman tutmaya başladım. Duzenli sancilar oldugunu farkettim. 1 saati bu şekilde geçirince de eşimi uyandırmaya karar verdim.
Eşim asla inanmadı ve kalkmak istemedi. 🙄 Ben de hastaneyi arayıp durumu anlattım, gelmeden bilemeyiz dediler. Son kez “doğuruyorum kalk artik” deyince mecbur kalktı. Annemleri ogluma bakmalari icin bize çağırdım. Ilk dogumumda de ben ve eşim tek gitmiştik, bunda da olasi bi dogumda yalniz olmak istiyordum.
Annem yüzüme baktı ben normal gülüyor yürüyordum. Doğur gel hadi dedi, çıkış o çıkış..
Gece 3,30 civarlariydi hastaneye vardığımızda. Nöbetçi doktor açıklığa bakti. Ben içimden kesin eve gidecegiz esimin bi ton lafini yicem diye düşünürken, yatış 6 santim dedi! O an bi el ayak titremesi oldu tabi 😁 Nasi ya.. Şimdi bugun hemen mi doğuracağım? Ebe cok tatlıydı, gule oynaya gittik odaya. Eşim hala inanmıyordu dogum olacağına ona susmasını ve beklemesini söyledim. Aslında inanmamasinin sebebi şu, ilk doğumumda sanci sureci gercekten cok sanciliydi, bunda ise ben her zamanki bendim. Suni gercekten farklıymis arkadaslar 🙄
1-2 saat içinde 9 santim açılma olmustu. Benim sancilarim asla beni kivrandirmayan, tatli tatli gelip giden sancilardi. Dogumhaneye indim, çatala çıktım. Her sey suyumun patlatilmasi ile basladi :')
İşte o essiz acı :)))
Ama olacak o kadar hanimlar, korkmak yok! Sadece 7 dakika sürdü hem.. Bir de benim çatıda darlık var.. O da bir etkendir muhtemelen. Biraz da ikinmayi beceremiyorum sanırım. En son müthiş bir hamle ile yolladim ama bebisi doktorun kucağına eheheh. Tavsiyemdir, lutfen ikinma tekniklerine çalışıniz.
Yine ufak bir kesi dikiş oldu ama bunu seviyorum. Vajinayi toparlıyor bir yerde. Ve bu asla korkulacak bir durum değil. Minicik kızım dünyaya geldi, her şeye ama her şeye değerdi.
Kapıda beni esimin beklediğini düşünüyordum ki o an.. Kapi açıldı.. Ben tekerlekli sandalyede.. Annem.. Ah, bir sarılıp ağladık ki! :') “Geçti, kızım tamam geçti…”
Gerçekten de geçti! 1-2 güne doğum travmasini daha kolay atlattim ilkine nazaran. Ama şunu söyleyebilirim ki, ikinci gebelikte her sey ilkine gore daha hızlı gelisse de, bir tık daha zorlayıcı olabiliyor. Dogum icin geçerli degil bu elbette. Mesela doğum sonrasi agrilar, ilkinde bacak agrisi vs yaşamamıştım, ikincide daha fazla olduğunu gozlemledim. Bilemiyorum belki benimle alakalıdir.
Sonuç olarak, hakiki normal doğum sancilari, o çatala çıkana kadar sizi kivratmayan - acı eşiğininize gore- sancilarmis.
Doğum eger doğru tekniklerle gerceklestirirseniz acılı ama kısa surecek bir işlem olarak geride kalıyormuş.
Ve hepsii geride kalıyor, unutuluyormus.
Insan olmanin en guzel yanı da buymuş. Evladinin yuzune bakınca tum acılarını unutabiliyor olmakmış: Anne olmakmıș!
