Slm kızlar ben hep acaba birgün bende buraya dopum hikayemi yazabilecek miyim diye hayal kurdum öyle zor sıkıntılı bir gebelik geçirdim ki bu hayalim benim için mucize gibi bişeydi ama çok şükür Allah bana da nasip etti. Eşimle ikimizde henüz bebek düşünmüyorduk ama Allahın işi işte hiç beklemediğimiz bi zamanda üstelik kendimizden de çok eminken hamile oldugumu öğrendim kabullenmek zor oldu hemen hastaneye gitmekte istemedim dokuz haftaya kadar bekledim. Hastaneye gittiğimde bir de ikiz şoku yaşadık ilk kalp atışlarını duydugumda içimdeki o huzursuzluk hemen son buldu o zman ben anneyim dedim. Çevremden asla hiçbir zman olumlu birşey duymadım sürekli olumsuzluklardan bahsedildi. Çok geçmedi ki doktorlarda olumsuz konusmaya başladı bi bebeğim hep geriden geliyordu ve doktorlar sürekli onun sıkıntılı oldugunu sonlandırmam gerektiğini söyledi durdu öyle zor zamanlardı ki haftalarca hastaneye gitmeye korktum gitmedim. Sırf oda haftasını yakalasın diye dünyaları yedim ama yine de yakalamadı en son artık çabalamayı bıraktım teslim oldum zaten Allah ekmeğini vermişse doğacak dedim ve tam azıcıkta olsa huzura kavuştum dicektim erken doğum riskiyle karşı karşıya kaldım son haftalarda sürekli hastanelerde yatışlardaydım en son gidip iki gün yattım devlet hastanesinde doktor ben bu doğumu durduracagım dedi taburcu etti bizi nasıl büyük konustuysa adam ertesi günün gecesi aniden suyum gelmeye başladı ama asla doğum olabileceği ihtimali aklıma gelmiyor sürekli enfeksiyondandır diyorum fazla su içtim idrar kesem dolmustur diyorum ilk genelik oldugu için fazlasıyla tecrübesizdim velhasıl sonra eşim bunun suyum olabileceiğini söyleyince dank etti hemen apar topar hastaneye kosturduk öyle zor sıkıntılı bi gebelik geçirdim ki hastane çantası hazırlmaya bile elim gitmemiş hep bişi olacak o çanta içime dert olacak korkusuyla hastaneye sadece kimliğimle gittim. Hastaneye gittiğimde doktorumun izinli oldugunu söylemeler ayrı bi korku yarattı oradaki doktorlar da sorumluluk almak istemeyince doğruca devlet hastaanesinin yolunu tuttuk ama ben o kadar korkuyorum ki suyum oluk oluk akıyor sancım yüzlere çıkmıs ama ben hiçbişi hissetmiyorum korkumdan içimden sürekli Allahım evlatlarımın sesini bi kere duyayım sen benim canımı al diyorum. devlet hastanesine varana kadar açılmam 4 cm olmustu artık acilen sezeryana alınmam gerekiyordu öylede oldu ameliyat bitmek üzereydi ki bi an da dünyanın en güzel sesini duydum aylardır hasretini çektiğim bebeklerimin sesi tüylerim diken diken oldu ne ilk kalp atışı ne ilk hareketleri hiçbişi beni o kadar etkilememişti o kadar sükrettim ki anlatamam. Sonra beni odaya çıkardılar ama bebekler küçük doğmuştu onları başka hastaneye küveze yolladılar bütün odalarda anneler bebekleriyle beraberdi bizim odamız bebeksizdi bu oyle burktu ki yüreğimi ama yine de şükrettim dayandım küvez süreci manevi olarak çok zor geçti ne lohusalık anladım ne dantelli gecelikler giyebildim ne süslü yorganlarda yattım ama sonra bebeklerim eve geldi çok şükür şimdi bütün acılarımı sıkıntılarımı unuttum Allah kimseyi o kapıda bırakmasın bütün anneleri sağ salim yavrularına kavustursun inşallah bu da hamileliği ben gibi sıkıntılı gecen annelere umut olsun fazla uzum oldu kızlar hakkınızı helal edin❣️